مامان؟ بهار رو میبینی‌؟!؟! رنگش ریخته رو قالی‌های لاکی و مبل‌های سفیدمون...مثل مربع‌های رنگی‌ رنگی‌...من قاطی‌ همهٔ اون رنگا همین امروز صبح، نشسته بودم رو کاناپهٔ عزیز بابا و سیگار دود می‌کردم و زل زدم بودم به شبکه‌های نور...بوی ماهی‌ سرخ شده میومد تو خونه...من به بابا گفتم بیاد..نیومد...گریه کردم...فرو رفتم تو کاناپه...بیشتر و بیشتر...بعدش...یادته مامان؟...ما همهٔ شمع هارو روشن کردیم...همهٔ اون فانوسای رنگی‌ رو...بعدش همون قبل سال تحویل...من پر زدم اومدم اینجا...چشام خیس بود...دلم میخواس اینجا باشم...فانوسای این خونه رو روشن کنم...اما حواسم به تو بود...

بهارو ببین مامان!...من قاطی بهار سرازیر شدم تو خونه...رو اون دیوارایی که خودم آبی‌ کردم...تو گفتی‌ جای انگشتام و هی‌ نگاه میکنی‌...من اینجام...همهٔ این سال‌ها آرزو کردم که اینجا باشم وقتی‌ بهار، مست میکرد...نگاه کن...حالا چی‌ بریزم تو این ظرفای کوچیک رنگی‌ رنگی‌ که خریدم برا هفت سینم؟...من همهٔ همهٔ راه رو دویدم...زندگی‌ یادم داد که وقتی‌ میدوی فقط دور و برت رو نگاه کنی‌ و لذت ببری...وگرنه اگه همهٔ حواست به مقصدی باشه که نمیدونی کجاست، صبح عید می‌شه و این پیاله‌های رنگی‌، هنوز خالیه...

ببین مامان....نگاه کن!...من صبح عید مثل هر سال رفتم چتری هامو کوتاه کردم...صاف صاف...روی ابرو..تو آئینه دختره خیلی‌ زیبا بود...بهش حسودیم شد حتا...تو راه برگشت برات یه گلدون لاله خریدم...تو آینهٔ اتاقم باز چشمم افتاد بهش...عجیب بود نگاهش...می‌خواست بمونه..یا بره...اما رفت...دیشب تو راه برگشت، کفشای پاشنه بلندشو گرفته بود دستشو پا برهنه راه میومد...راه میومد...

مامان؟...من بهار میشم امسال...بهار تو...بم میگفتی‌ دختر بهار...هرچند که نبودم هیچوقت...امسال ولی‌، پنجره رو باز بذار...من حواسم به توست مامان...حواسم به دلمه...که همیشه تنگه...تنگ

مامان؟؟ چشماتو بوسیدم که گمت کردم؟!؟

بهار بمون!

فکر کردن به زندگی‌ قبلیم در لوگان بلوار مثل کابوس می‌‌ماند....بیدار شدن توی آن اتاق تاریک...سرد...روی بالش سبز رنگم هنوز، ردّ سیاه مانده...دلم میخواست می‌‌توانستم همهٔ آن چهار ماه نکبتی را از زند‌گیم‌ پاک کنم....بس که غمگین و خاکستری بود...اینجا ولی‌، نور دارد...صبح‌ها نور‌های موربی پهن میشود روی کفپوش‌های چوبی...صندلی‌ها جور عجیبی‌ اصالت دارند...در فاصلهٔ بین جوش آمدن آب و تست شدن نان ها، می‌‌نشینم پشت میز و پاهایم را دراز می‌کنم رو به نور آرام زمستانی...بعد هم تکه‌های دلپذیر نان سفید و عسل و کره نمک سودشده...گاهی هم گردو و پنیری که شباهت اندکی‌ دارد به پنیر‌های خانه...بعدش باید انتخاب کنم که با اتوبوس بروم یا قطار...قطار سریع تر است...اگر بنشینم روی صندلی‌های سمت راست، از کنار گورستان محبوبم رد می‌شویم...برف که باشد، یکسره سفید، تنها سنگ‌های مرمرین سر بر آورده از برف ها...وگرنه، سبز، سبز زمستانی بد رنگ...اما سکون و سکوت...
اتوبوس صد و پنجاه و یک اما دنیای دیگریست...طولانی‌ تر...با این حال مثل جایزه می‌‌ماند برای روز‌هایی‌ که زود از خانه بزنم بیرون...تمام راه پر از تمام زیبایی‌‌های یکسرهٔ دنیاست...اول ساحل...بعد یک برکه...نیمی یخزده...نیمی غاز‌ها شناور...درخت ها، و نیمکت ها...انگار متعلق به قرون وسطی...سنجاب ها، همه جا...این تکه انگار دنیای دیگریست از آن دنیای شلوغ پر عجلهٔ شیکاگو...
زندگیم این روز‌ها رنگ صورتی‌ لطیفیست روی یک پارچه‌ٔ ابریشمی طوسی رنگ،پر از الکتریسیتهٔ ساکن که با تمام زیباییش حرصت میدهد بس که هی‌ سوزن سوزن می‌چسبد به تنت...بهار هنوز راه درازی دارد تا رسیدن به این شهر...محلّه م پر است از سیاه‌های نفرت انگیز که صبح‌ها باید زمزمه‌های هیزشان را بشنوم -بدتر از تهران-، و شب ها، با قدم‌های محکم و بلند و چشم‌های بی‌ تفاوت، اما تپش‌های لرزان، راه قطار تا خانه را تقریبا بدوم...خانه‌ام اما، گرم و دلپذیر چشم به راه است...ربع دوم زندگیم، چشم به راه...گودی گردنم چشم به راه طرّهٔ موهایم که بلندتر شوند...من منتظر...که بهار بیاید...که راه رفتن روی طناب نازک بلا تکلیفی تمام شود...که بهار بیاید...که زندگی‌ صورتی‌-طوسی‌ابریشمیم سر بخورد روی پوست برهنه ام...نرم...

زمان ایستاد...برف همچون گلوله‌های مادهٔ مسلسلی بارید...و بارید..و بارید

و من همهٔ هجوم یک ریز برف بودم...پشت آن پنجرهٔ غبار گرفته...

و ده‌ها بار...ده‌ها بار...همهٔ صداها و همهٔ آرزوها به یکباره از مردمک‌هایم گریختند...و انگار هیچ چیز...هیچ چیز، جز صدای بارش مسلسل‌ها از آسمان نبارید...هرگز نباریده بود

چه فرق دارد؟!؟

می‌ دانی...خودت می‌‌دانی...

شک نکن به این یکی‌ که خودش می‌گذرد و می‌‌رسد به یک صبح سرد- آفتابی، که من بنشینم روبرویت، کنار پنجره، پشت میز...و لبخند تو قاطی‌ بخار چای سرریز شود روی صورتم...

نیویورک خود تهران است...آدم‌ها میان ساختمان‌های بلند و تاکسی‌های زرد رنگ و سایهٔ هر چیز بر هر چیز سرگردانند...من سایه‌ها را بو می‌‌کشم...سایه‌های خاکستری، زرد، آبی و بوها را...من بو‌ها را بو می‌کشم...زن می‌‌خواند...صدایش مثل ناقوس کلیساست...مرد کمی‌ جلوتر ایستاده...زن نفس میکشد...سلام!...من در ذهن تو هستم...سلام!

من اگر لبخند داشتم...اگر کمی‌ زودتر رسیده بودم...اگر خیابان‌ها این همه یخزده نبودند...می‌ توانستی بالا بپری...اما، سعی‌ نکن من را بچپانی لای دنیای وارونهٔ خودت...من نمیشکنم...انگار یک استخوان بد جا افتاده...زمخت و کمی‌ سرد...اما محکم...نگاهم کن!!...من دیر رسیدم..

لبهایش...لبهایش...انگار با سوزن برو داری دوزی دوخته شده بودند به هم...اتوبوس در جادّه میرفت...تو می‌رفتی...همهٔ جادّه میرفت...من اما ماندم جایی‌ میان پنجره....با همهٔ تصویر طوسی رنگم...

من ایستاده بودم...روبرویم راه راه‌های برف آلود...تو جلوتر آمدی...دروغ‌ها مرا در آغوش کشیدند...انگشت‌هایم را غرق بوسه کردند...دروغ‌ها با نوک انگشت صورتم را لمس کردند...من درد کشیدم...جادّه تمام شد...ما به خانه رسیدیم...ما همهٔ دروغ‌ها را به دوش کشیدیم...و تمام شدیم..!

خواب دیدم اومدم شیراز...تو هستی‌...کنار همون سرو ناز قدیمیمون...اما بهم میگی‌ باید بری..من اونجا وسط یه عالم باغ و درخت و گٔل گریه می‌کنم...داشتم گریه می‌کردم...صبح که پا شدم هنوز داشتم گریه می‌کردم...تو خواب تو با من نبودی...

دیشب رفتم تو آینهٔ دستشویی‌ مدرسه موهامو کوتاه کردم...کوتاه کوتاه...همش ریخت کف زمین...همش...

تصویرم تو آینه تنها بود...یه دختر با موهای کوتاه..با چشمای خیس...

چشم بدوزد...چشم بدوزد..تو هم که نباشی‌

اصالتش روسی بود...حرف که میزد، انگار حرکت دوّار قاشق، وقت هم زدن چای...بس که روشن...یک شکاف کوچک داشت میان دو دندان جلو ییش...میگفت وقتی‌ پانزده ساله بوده آرزو داشته بزرگ که شد راننده کامیون شود...همیشه جاده...بعد، آنها سیزده گربه داشتند...همه چاق...بعضی‌‌ها که صمیمیتر بودند دائم روی مبل‌های خانه لم میدادند و شیرینی‌ ایرانی‌ دوست داشتند...دور خانه پرچینی بود...انگار رویاهای کودکیم...باد که می‌‌آمد، درخت‌ها همه سر خم میکردند توی خانه...بس که پنجره‌ها بزرگ و شفاف بود...درخت‌های پرتقال همه جا بودند...صبح‌های زود که راه میرفتم...روی یک صندلی‌ از چوب ماهون، دخترکی سیگار می‌کشید و کتاب می‌‌خواند...با شالی از جنس کشمیر...

توی جاده..هزاران پرنده..با حرکتی‌ فلش وار...هر گروه رهبری داشت...هزاران که میگویم یعنی‌ خیلی‌ بیشتر ها...میلیون ها...من هم جایی‌ میانشان جا خوش کرده بودم...آنها به راهشان ادامه میدادند و من جایی‌ میان پرهایشان...و پرواز میکردیم...سبکبال..

شب، توی آغوشش،خبری از پرنده‌ها نبود...من از خواب پریدم و توی تاریکی‌ دنبال چشم‌هایش گشتم...توی خواب نمیشناختمش...هی‌ فکر کردم که کی‌ میتواند باشد...شبیه کدام آدمی‌ که تابحال در آغوش گرفتتم...نفهمیدم..ترسیدم...فکر کردم که این آدم غریبه، با این نفس‌های غریبه...چرا این همه نزدیک من نفس میکشد...صبح که بیدارم کرد، اما...خودش بود...بعد با جادویی‌ترین لبخندی که میتوانستم بهش لبخند زدم و گذشتم جایی‌ در آغوشش صبح شود...

صداش مخملی بود...مثل راه رفتن‌های صبح‌های زود توی پارک دم خانه مان...هنوز می‌توانست خنده را بنشاند توی صدام...بهم گفت این کوچه تو را خیلی‌ کم دارد...گفتم می‌‌دانم...من هم هزار کوچه را که بگردم، تنها جای یک کوچه خالیست...با بوی چوب سوخته در ابتدای روز...

توی تهران که یکی‌ مریض میشود، انگار اینجا همهٔ درد و مرض‌های عالم توی تن‌ توست..توی تهران انگار باید همه خوب و سالم و خوشحال باشند که تو بتوانی‌ راه بروی و کار کنی‌ و لبخند بزنی‌ و آدم باشی‌...وگرنه ظهر می‌‌شود و تو هنوز گوشه‌ کاناپهٔ سفید لم داده‌ای و اشک می‌ریزی و دلت بوی سیگار بابا را می‌خواهد...قاطی‌ بغل مامان....آخ

وقتی‌ از آتش رد شدی همهٔ ترست تمام میشود

همه‌شان یک گوشه بودند...تاریک بود...روشن بود...نمی دانم...تنها وزش ملایمی بود از عبور کسی‌...او نمی دانست...رنگ‌ها را کنار هم چیده بود...میخ‌ها روی دیوار...او میخ‌ها را بیرون کشید...دیوار سست بود...میخ‌ها به آسانی‌ بیرون آمدند...اما جایشان روی دیوار سست ماند...نیمرخش مهربان بود...خطوط عمیقی داشت...همه جا...مخصوصا کنار چشم ها،وقتی‌ می‌خندید...او هزاران رنگ را با نخ‌ها به هم دوخته بود...شش ضلعی‌هایی‌ منظم...پر از رنگ...از من پرسیده بود چرا رنگ دوست داری؟...ساکت مانده بودم...چرا رنگ‌ها را دوست داری؟...من توی راه بودم...آرایشگاه آبی بود...تابلو‌هایی‌ بودند زیبا..همه جا...زن عطر خوشی‌ داشت...کلاه و کتم را گرفت و گفت دنبالم بیا..مرا نشاند روی صندلی آبی رنگ...او که به سراغم آمد چشم‌هایم می‌سوخت...فکر کردم چقدر خوب است که خودت را بسپاری به دست‌های کسی‌ و با آرامش چشم ببندی...قبلا توی قطار اینجوری بودم...وقتی‌ تو کنارم بودی...حالا می توانستم سرم را بگذارم روز شیشهٔ سرد و بی‌ ترس چشم ببندم...

همه‌شان یک گوشه‌ بودند...روی میز ظرف کیک خالی‌ شده بود...آن‌ها غذاهای ما را دوست داشتند...ما که غذا می‌‌آوردیم، چشمهایشان برق میزد...دیگر فهمید بودند ما چقدر عشق می‌ریزیم توی دیگ...ماهم شادمانه لبخند میزدیم و فکر میکردیم غذای خانه مان لذیذتر بود...

همه‌شان یک گوشه بودند...دستها در جیب...زن با شال صورتی‌...مرد با پیراهن سیاه...من پتویم پیچیده دورم...فکر کرده بودم دفترچه زیر پایش چه حضور ملایمی دارد...انگار فهمید...جایش را عوض کرد...سایه‌اش افتاد یک گوشه‌ دیگر اتاق...اتاق پر بود از سایه...سایه‌هایی‌ خاکستری و آبی...من اما یک سره راه راه بودم...موهایم که باز میشد بنفش تر میشدم...می‌ بستمشان طوسی تر...دستش دور لیوان حلقه شده بود..صداش مثل حرکت مداد بود روی کاغذی کاهی...بدون اینهاازین به بعد..جعبهٔ خالی‌...جعبهٔ مقوایی خالی‌...یک جهش بزرگ وجود داشت بین این دو جعبه...یک سطل بود...نصفی آب، نصفی خالی‌...کنار یک تابلوی سیاه براق...تصوراتش به سه قسمت تقسیم میشد...بخشی نارنجی...بخشی سیاه، بخشی هم هنوز بی‌ رنگ مانده بود..."هروقت فهمیدی چرا آبی هستی‌ برگرد"...برای امروز کافی‌ است...

همهٔ‌شان یک گوشه بودند...صورتش که نزدیک میشد، نبض گونه‌ام میزد...آغوشش بزرگ تر از حدِّ تصورم بود...شانه‌ها پهن...دست‌ها بزرگ...من هم همان لحظه که مرد سیگارم را روشن کرد، گم شدم...توی سایهٔ آن ساختمان‌های غول پیکر...

به خاطر آن لکهٔ روشن که ساق پایش را گرم میکرد

نگاش کن...اوناهاش...بذار خودش آروم آروم اتفاق بیفته...بذار یه چیزی اون ته تهای بوم،لای اون رنگای وحشی آروم ،یجور عجیبی‌ سورپرایزت کنه....بذار خودش اتفاق بیفته...بعد صداش آروم میشد...کلمه هاشو نمیشنیدم..فقط انگار یه چیز سیال گرمی‌ زیر پوستم راه میرفت....انگار صداش میرفت بین عصبای پوستم و من فقط به چشماش نگاه می‌کردم...

...سر راه برگشتنت آینه می کارم

می‌خواستم بگویم نیایی...اما دیگر خیلی‌ دیر بود...برگ‌ها همه ریخته بودند..درخت‌ها یکسره عریان...تو انگار جایی‌ بودی دورتر...ستاره‌ها انگار سو سو می‌زدند...ماه در آغوش پنجرهٔ من بود...من در آغوش تو بودم...تو در آغوش ماه...یادم رفت به آن شب که نشسته بودیم روی آن پله ها...روبرویمان سایه‌هایی‌ روشن...تو به من گفته بودی دنیای تازه ات پر است از آدمهای تازه و رویاهای تازه و افق‌های دور دست یک سره آبی‌ست...دنیای تازه ی من یکسره بنفش و طوسی روشن بود...آدم‌ها گوش‌هایشان را میپوشاندند...قطار حرکت عجیبی‌ داشت...وقتی‌ می‌لغزید روی پیچ...انگار گلدان‌های مادرم دلتنگ می‌شدند...گفته بودم که نیایی...چرا آمدی؟!؟!

من رسیدم بودم به پیچ بعدی...تو دست تکان میدادی...دست هات توی باد گم میشد...پیچ میخورد..تاب میخورد...من یکسره تاب بودم..یک سر تب...بعدترش که سنجاب از درخت بالا رفت، تو نگاه کردی به رد پایم و باران گرفت...روز‌های طوسی و بنفشی بود اگر خوب یادم بیاید...پیراهن تو هم،راه راه...من سرد بودم و انگشت‌هایم انگار کرخت بود و زندگی‌ آرام می‌گذشت...

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

بهش گفتم من توی این شهر لعنتی به هیچ چیز دل‌ نمیبندم برای روزی که چمدانم را پر کنم و بگویم خداحافظ و پشت سرم را هم نگاه نکنم...گفت فکر کردی دست خودت است...نیشخندکی نشاندم رو صورتم...

صدای ساعت که آمد انگار نجات پیدا کرده بودم...باورم نشد که همه اش خواب بوده...هیچوقت این همه خوشحال نبودم از بیدار شدنم...توی تاریک روشن اتاق بی‌ پنجره‌ام کورمال کورمال ملحفه‌های بهم ریخته را مرتب کردم و خزیدم زیر دوش...بعد هی‌ یاد تو بودم که همهٔ خواب هایت راست از آب در میامد و آرزو کردم که مثل تو نباشم...من توی همهٔ خواب هام...خواب‌های احمق پستم...سرگردان کوچه‌ها و آدمهام....دلم پنجره می‌خواهد که صبح‌ها از هجوم نور روی صورتم بیدار شوم...عین خانهٔ تهران...که نور از لابلای حصیر‌های چوبی هم گستاخانه میخزید زیر پوستم...و بعد از هر خواب پریشانی...آغوشی بود و صدای نفس‌های گرمی‌...

زن صورت گرد مهربانی دارد...کیک‌های هویجی می‌پزد محشر...گاهی صبح‌ها میروم توی نان فروشیش و حریصانه بو میکشم و بعدش مرد سیاه در را برایم باز می‌کند و می‌گوید صبح خوبی‌ داشته باشید‌ خانوم...توی ایستگاه قطار هم، آرام آرام کیک هویج میخورم و به آدم‌های مؤدب خوش قیافه نگاه می‌کنم...با لبخندی یکوری

شهر باد آرام آرام آشنا میشود...من آرام آرام به تنهایی‌ خو میگیرم...دخترها آرام آرام یاد میگیرند به من سلام بگویند و چند کلمهٔ سادهٔ دیگر...من اعتماد به نفس گم شده‌ام را باز پیدا می کنم...کم کم یاد میگیرم پشت تلفن به زبانی دیگر حرف بزنم بی‌ آنکه صدایم بلرزد...هنوز در اتاقم را که باز می‌کنم قلبم تند میزند که نکند کسی‌ روی تختم خواب باشد...هنوز وارد خانه که میشوم از تاریکی‌ بغض می‌کنم...کم کم یاد میگیرم برنج را میشود دم نگذاشت و نمرد...یاد میگیرم که تو...توی همهٔ این سالها...غریبه ای بیش نبودی که من با اصرار آشنایت کرده بودم...حالا هم
این همه رنگ و این موهای آفتاب خورده و آن دو جفت چشم روشن انگار جادویشان را برای همیشه از دست داده اند...ما هم قاطی همه ی قصه ها گم می شویم...آرام ارام

بعدش انگار بعضیها ناخواسته سر میخورند روی میز بزرگی‌ که گذاشته ای آن گوشهٔ اتاق بزرگ...انگار حجمشان آنقدر بزرگ است که میز بزرگ هم کوچکشان میشود...مینشینند کنار قلم موها یا تیوپ‌های رنگ یا حتا ظرفی‌ که از ناهار ظهر نشسته مانده و زل میزنند توی چشمهایت...بعد پشتت هم که بهشان باشد حتا...میتوانی‌ ببینیشان...چون به فول یک نفر به طرز درد آوری خوشگلند...روحشان بیشتر...بعد قلم مو را بر میداری و صورتهای خواستنیشان را میکشی...و اشک می‌ریزی که چرا دیگر نداریشان...اینجوری میشود که میز بزرگ این همه سنگین میشود...

توی رختخواب می غلتم و خواب تو را می بینم، عزیز دلم...نشسته ایم روی نیمکت یک پارک کوچک...نزدیک دانشکده...وقت اذان...دست تو روی پشتی صندلی من...نگاه من خیره به روبرو...دارم فکر می کنم تو که بروی پائیزها اینجا جای من چه خالی می شود...
توی رختخواب غلت می زنم و خواب تو را می بینم...عزیز دلم...تمام آن شب ها...تمام آن اتوبان های تمام نشدنی...همه ی آن ماه های نو که از شانه ی راستم تماشا کردم...پنجره ام...پنجره ی سبز رنگم...همه ی شال گردن هایی که برایت بافته بودم...روی آن چمن های خواستنی دانشکده...همه ی چشم هایی که خیره شده بودند به رد پاهایم...دلواپس...همه ی نمی توانی ها...همه ی سنگ فرش های عصرهای تنهای پائیزی...همه ی من ِ بی تو...همه ی حجم اندوهگینم توی آن اتاق کوچک...
توی تخت غلت می زنم و خواب تو را می بینم...عزیزم...خواب می دیدم که با تو صبحانه می خورم و اشک می ریزم...خواب می دیدم که توی یک بار بزرگ، با صدای دلنگیز لیوان ها، با عبور ممتد نورها...دخترک از من پرسیده بود، راست است که توی دنیای شما همه شاعرند؟...راست یود...روی دیوار اتاق همه مان، گوشه ای بود برای نوشتن...نوشته هایم خطوط محکمی داشت...حالا دیگر ندارد...نمی توانم حروف را کنار هم بچینم...از مترو که می آیم بیرون سیل می بارد...دمپایی هایم را می گیرم دستم و تمام راه خانه ام را می دوم...توی خانه هیچکس منتظرم نیست...موهایم را خشک می کنم و اشک می ریزم...خطوط مبهم است و اتاق قرمز چشم به راه...
توی رختخواب می غلتم و خواب می بینم...خواب هایم همه آبی و بنفش اند...می ترسم توی خواب حرف بزنم...سرم را قایم می کنم توی گودی گردنت و خواب تو را می بینم...عزیز دلم...نشسته ام رو به دریاچه...نقره ی ماه روی آب...آن دورها کسی می خواند...کسی نشسته کنارم...دست ها غریبه...شانه ها غریبه...کاش اینجا نبودم...خواب هایم ترتیبی ندارند...تنها حضور کسی هست...حضور آشنای کسی...آن سوتر...مرد قایق ران برایم دست تکان می دهد...
توی رختخواب می غلتم و خواب تو را می بینم...خواب هایم بوی چای می دهد...عطر ابریشمی صدای زن...برایم قوری می فرستد...صدایش توی همهمه ی فرودگاه، می لغزد روی چشم هایم، نرم...من همه ی راه را دویده بودم...همه ی راه را، یک نفس...حالا کنار پنجره ی تو...یک فنجان پر از ته سیگار...صدای تار...من اما هنوز می دویدم...انگار که رسیده باشم...اما آن همه اشک...؟ نمی دانستم...
توی رختخواب می غلتم و خواب تو را می بینم...عزیز دلم...انگار که سهم من از دنیا دلتنگی ست...همه ی عمر دلتنگی...اینجا آدمها دستی برای حلقه کردن ندارند...شانه ها بی نیازند انگار...کنار پنجره ی تو هم که اشک بریزم، فنجان ها کوچکند و زود پر می شوند...ما هم اینجا بزرگ می شویم...بی آنکه سایه هایمان قد بکشند...

درخت را به نام برگ...بهار را به نام گل...مرا به نام کوچکم صدا بزن

کاش میومدی...کاش این بهار دیگه میومدی...کاش بلد بودم بهت بگم بیا...کاش بی گفتن من میومدی...کاش میومدی ماهی ها رو می دیدی که چسبیدن به هم تو یه وجب جا و قل قل گریه می کنن...یا می خندن...یا نمی دونم...کاش می دونستی گل اقاقیا چه شکلیه، وقتی دیوار حیاطمون ازش سر ریز میشه....کاش نمی ترسیدم از رو آتیش بپرم...کاش دلت واسه آتیش چارشنبه سوری تنگ می شد...کاش دلت منو می خواست تو این هوا که مخمور می کنه و می بوستمون و یه سال از عمرمون کم می کنه و میره...کاش دلت این آدمارو می خواس...که دیوونه وار خرید می کنن و می دون و کیسه های خریدشون بوی شیرینی برنجی و تخمه ی شور و سمنو میده...کاش دلت بازار تجریش و می خواس با شاخه های قرمز بید تو بغل همه، با صدای دستفروشا...با بوی ماهی تازه...بوی تازگی...بوی بهار...
کاش میومدی...کاش این بهار دیگه میومدی...کاش اون دختره که این همه بهار نشست اینجا و آرزوی اومدنتو کرد من نبودم...هیشکی نبود...کاش این بهارا جور دیگه ای دلبری می کرد...کاش هیشکی تنها نبود...کاش هیشکی وقتی دلش بغل گرم می خواست تو این روزای آخر اسفند تنها نبود...کاش آدم بغض نمی کرد وقتی بنفشه ها رو میدید...کاش میومدی...کاش این بهار دیگه میومدی