از خواب می پرم و چار زانو می نشینم...رو به پنجره...مثل همه این شب هایی که گذشت زوزه ی باد می پیچد و مثل همه ی این شب هایی که گذشت من بی خواب...می نشینم وزانوهام را بغل می کنم...چشم می دوزم به آسمان و فکر می کنم که تو کجایی که ما این همه تنهاییم و دستهای هم را که محکم می گیریم باز هم تنهاییم...
آفتاب داغ توی چشمهایمان...دستهایمان بالا...بازوی تو هم درد می گیرد این روزها؟... تو هم دلت نمی آید پایین بیاوریش...خشمگینیم و وجود بی نهایتمان کنار هم باز ذره ای از خشم بینهایتمان نمی کاهد...بهم می گوید که اصلا فایده ای هم دارد؟!؟...می گویم که دست کم خشممان خالی می شود...و حالا...این نیمه ها ی شب که فقط اشک است و اشک، فکر می کنم که خشممان که کم نمی شود هیچ...اشکهایمان هم تمامی ندارد
راه می رویم و راه می رویم...مثل همه ی چهار روز پیش...سکوت می کنیم و غصه هایمان را و خشممان را قورت میدهیم...توی صورتهای همه که نگاه می کنم با خودم فکر می کنم که تو چقدر تاب می آوری این لحظه ها را...من که گویی به انتها خواهم رسید
آفتاب می سوزاندمان...دلهایمان از آفتاب است که می سوزد این چنین؟!؟....من تهی هستم انگار...من با تو هم که راه می روم تنهایم...ما همه گویی که تنهاییم...پیرمرد ی خمیده کنار من راه می رود...چشمهایم می سوزد...آنسوتر دخترکی آکاردئون به دست...روی پل چشم می اندازم و جمعیت تمامی ندارد...همه مان تکیه داده ایم به شانه های هم و باز تنهاییم...
چار زانو می نشینم روی تخت و یواشکی انگشت پایم را لمس می کنم...تاول زده است...دردش قایم می شود پشت درد سینه ام...زخم سینه ام...موسیقی هایمان را هم می دزدند...وطنمان را که سال هاست دزدیده اند...با این همه توی دستم تکه کاغذی جا خوش کرده که به سینه می فشارمش...همه ی جان و تنم...توی تلویزیون که پخشش می کنند آرواره هایم از خشم به هم قفل می شوند...همه چیزمان را به یغما برده اند پدر سگها...رنگ سبزمان را حتی...
مرد آرام به شانه ام می زند و می گوید که پارچه ی سبز را ببندم دور مچش...می بندم و لبخند می زنم...سیاهی جمعیت است که سرازیر می شود...این راه را چند بار دیگر باید بی صدا برویم؟....این اشک ها تمامی خواهد داشت مگر؟....ما همه مان تنهاییم...مگر نه؟...تنهاییم و به شانه های هم تکیه می دهیم...و رنجمان را پشت لبخندمان قایم می کنیم و دستهای هم را محکم می گیریم
چار زانو می نشینم روی تخت و فکر می کنم به شیشه ی عمر دیوی که شکسته خواهد شد...به تاول های پایم...به رنگ سبزمان...و یواشکی زمزمه می کنم...همه ی جان و تنم...
۲۷ خرداد ۱۳۸۸
۱۵ خرداد ۱۳۸۸
۰۷ خرداد ۱۳۸۸
مورمورهای قلب دخترکی که آفتاب چشماش رو میزد
سلام...پس تو اینجایی...من در رفت و آمد هر روزه ام توی این ایوان تو را دیده ام...همیشه ساکت و نجیب می نشستی یک گوشه...از کنارت که رد می شدم آرام موهایم را می بوسیدی...یک بار یک ستاره آمده بود به خواب بعد از ظهر من...من همه ی آن بعد از ظهر داغ را نشستم پشت پنجره...که ستاره که به آسمان آمد بهش سلام کنم...ستاره ولی فقط توی خوابم بود...بیرون نمی آمد...من اما نشستم...انگار همه ی آسمان پولک دوزی شده بود آن شب...
من توی پلکان همه ی خواب های دنیا راه رفته ام...توی همه ی پنجدری ها...همه ی دالان ها...همه ی بهارخواب ها...همه جا تو بوده ای انگار...توی همه ی حباب های همه ی لاله های همه ی تاقچه های دنیا...توی جعبه ی گلدوزی همه ی دخترکان گیسو پریشان...تو توی همه ی نامه های من بودی، توی لفاف همه ی نامه های من...که گوشه اش کمی از عطر مادر می پاشیدم...
انگار که من ردی از نور بگیرم وقت قد کشیدن...انگار که صدایم قاطی هیاهوی گنجشکهای پس از باران گم شود...انگار که دوباره به دنیا آمده باشم توی آن پیاده روی های تند غروبهای اول تابستان...انگار که من نباشم...تو نباشی...تنها کودکانی باشند روی یک تاب بزرگ...که فریادهایشان بشود لذت همه ی همه ی همه ی عالم
برگ ها که رنگ سبز سیر می گیرند...من می فهمم که تو آمده ای...سایه ها که بلند می شوند، انگار صدای پایت می پیچد توی کوچه...روزی از روزهای سال است که تکرار می شود...اما رنگ حضور تو را دارد...آرام و معصومانه...فرشته توی قاب لبخند می زند...آرام می گویی که پیراهن تو را بپوشم برای میهمانیم...لبخند می زنم...
۰۶ خرداد ۱۳۸۸
گاهی فقط یک اسم بودم...یک اسم تازه و کمی مست...می نشستم توی آن بار کوچک ساحلی...پلک هایم تاب ماندن نداشتند...به اشاره ای فرو می افتادند...من اما، با گستاخی چشم می چرخاندم روی صورتت و سایه روشن های خوشایند آن چراغک ها، همه ی خوشبختی بود
گاهی فقط نسیم بودم...نسیمی تازه و دلنشین...که می نشست روی موهات...تار به تار...دل می ربود از همه ی ثانیه هات...اما چه سود که نمی ماند...دل می ربود و می گریخت...دل می ربود و باز می آمد
گاهی فقط یک پرنده بودم...صبح به صبح...می نشستم لب پنجره ات...با جادویی ترین صدایی که داشتم برایت آواز می خواندم...تو بیدار می شدی...می خندیدی...و من جادو می شدم باز...می خندیدی و من پرواز می کردم...آشیانم را اما، آنجا نمی ساختم...جایی دورتر بودم...خیلی دورتر...شیرینیش برایم همان بود که صبح به صبح آشیان لبخندت شوم...تو می خندیدی و پرنده پر می زد
گاهی فقط دسته ی چوبی صندلی یک کافه بودم...که ساعدت را تکیه می دادی رویم ساعتها...با آن رگهای آبی رنگ...من همه ی عمرم را همانجا می ماندم...دیوانه ی آن رگهای آبی رنگ بودم....می ماندم به انتظار...و هر بعد از ظهر، تو می آمدی...می آمدی و من بو می کشیدم....بو می کشیدم...و همه چیز ِ زندگی توی آن غروب های قرمز رنگ ته نشین می شد
گاهی فقط یک شعاع نور بودم....صبح های زود، آرام آرام می لغزیدم زیر پلکهات...تو می مردی برای آن لحظه ها...من هر روز کمی دیرتر می آمدم که دلت بیشتر قل قل کند برایم...کم کم شب و روزت را به هم دوختم....یادت که هست...زندگی ها داشتیم زیر پلکهات...
گاهی فقط یک فنجان قهوه بودم...برای وقتهای خستگیت...عطرم لبریزت می کرد...می نشستی گوشه ای و مرا آرام آرام مزه مزه می کردی...تلخیم را به جان می خریدی و من شیرینی دهانت را...
این روزها ولی...من برایت نوید بهارم...گرمی آفتابم روی پوست روشن سرشانه ات...گاهی قاطی صدای اردک های کنار رودخانه مژده ی بهارت می شوم...گاهی عین نسیم می روم زیر پیراهنت...دلت غنج می رود برایم..می دانم...من اما می گریزم ازت...باید که شیرینیم بماند زیر زبانت...می آیم، عین یک چلچله ی سبکبال...جلوی چشمانت چرخی می زنم...چه چه مستانه ای...و می گریزم...شب هم که می شود...قاطی دوستت دارم گفتنهایت...گودی بالشت منم...که آرام...کنار تو به خواب می روم...
Sunday March 1, 2009
و روزهایی بود که قبلترهایش باران می بارید...ما می نشستیم لب پنجره....دستهایمان زیر چانه...زل می زدیم به آن بارش یکسره جادویی...و زیر لب آوازهای لب پریده می خواندیم...چشمهایمان همیشه پی کسی می گشت...پی رد پایی... لبخندی...پی بوسه ای در هوا، که می قاپیدیمش از پشت دیوار...و لحظه هایمان چه بی تابانه می گذشت و صبور و نجیب
خیلی بعدترش...همان شبی که ایستاده بودیم در پشت بام و تو سیگار دود می کردی و باد لای موهای من ولوله راه انداخته بود...یا آن روزی که توی تاکسی نشسته بودم و از دیدن دیوارهای خاکستری مثل همیشه غصه ام شده بود...یا چه می دانم...همان روزی که فکر کردم می بینمت و در را که باز کردم تپی افتادی توی چشمانم...فکر کردم که چه خوب میشد اگرمی توانستم همه ی خاطرات نخواستنی و حتی خیلی از خواستنی ها را بریزم توی یک یک کیسه ی سیاه و چال کنم توی باغچه...چه خوب می شد اگر ندیدن ها و نبودن ها و رفتن ها و خداحافظی ها یک جایی تمام می شد و من می ماندم و همه ی دوست داشتنی هایم...بدون هراس از دست دادنشان...بدون بغض نبودنشان
داشتم تند تند برایش تعریف می کردم که یکهو دستم را گرفت و زل زد توی چشمهایم و گفت...راستی، اگر بروی؟... خندیدم و گفتم که حالا کو....دیدم که سرش را انداخت پایین...من هم... یکهو انگار لرزی افتاد توی جانم...فکر کردم که راستی....اگر بروم؟!؟ رویم را برگرداندم و گفتم که بیا به چیزهای خوب فکر کنیم...توی کوچه که می آمدیم چشممان افتاد به خانه ی درخت خرمالو...خانه ی تازه ی باشکوه که پنجره هایش هنوز رنگ نخورده بود...گفت که تمام خاطره هایمان را با این خانه خراب کردند پدرسگها...گفتم درخت خرمالو که هنوز هست......گفت دل خوشت را...هه...دل خوشم! دستش را کشیدم و گفتم که بیا برویم...اما درخت یواشکی چشمکی بهم زد...می دانستم که هرگز نمی رود...می دانستم من که بروم...پاییزها...همه ی کوچه پر می شود از طعم گس خرمالو...طعم گس پانزده سالگی دخترکی که یک روز او را، باد با خود برد...!
می دانی؟...باران می بارید...آرام آرام...بهار هرچه قدر هم که خواستنی بود نباید بی موقع می آمد...باید می گذاشت دلمان برایش آب شود...اما چه چیز دنیا به کام بود که اینش باشد...ازم پرسید امسال سال چیست...کمی فکر کردم و گفتم گاو...فکر کردم که گاو؟...چه ناگهان...!
خیلی بعدترش...همان شبی که ایستاده بودیم در پشت بام و تو سیگار دود می کردی و باد لای موهای من ولوله راه انداخته بود...یا آن روزی که توی تاکسی نشسته بودم و از دیدن دیوارهای خاکستری مثل همیشه غصه ام شده بود...یا چه می دانم...همان روزی که فکر کردم می بینمت و در را که باز کردم تپی افتادی توی چشمانم...فکر کردم که چه خوب میشد اگرمی توانستم همه ی خاطرات نخواستنی و حتی خیلی از خواستنی ها را بریزم توی یک یک کیسه ی سیاه و چال کنم توی باغچه...چه خوب می شد اگر ندیدن ها و نبودن ها و رفتن ها و خداحافظی ها یک جایی تمام می شد و من می ماندم و همه ی دوست داشتنی هایم...بدون هراس از دست دادنشان...بدون بغض نبودنشان
داشتم تند تند برایش تعریف می کردم که یکهو دستم را گرفت و زل زد توی چشمهایم و گفت...راستی، اگر بروی؟... خندیدم و گفتم که حالا کو....دیدم که سرش را انداخت پایین...من هم... یکهو انگار لرزی افتاد توی جانم...فکر کردم که راستی....اگر بروم؟!؟ رویم را برگرداندم و گفتم که بیا به چیزهای خوب فکر کنیم...توی کوچه که می آمدیم چشممان افتاد به خانه ی درخت خرمالو...خانه ی تازه ی باشکوه که پنجره هایش هنوز رنگ نخورده بود...گفت که تمام خاطره هایمان را با این خانه خراب کردند پدرسگها...گفتم درخت خرمالو که هنوز هست......گفت دل خوشت را...هه...دل خوشم! دستش را کشیدم و گفتم که بیا برویم...اما درخت یواشکی چشمکی بهم زد...می دانستم که هرگز نمی رود...می دانستم من که بروم...پاییزها...همه ی کوچه پر می شود از طعم گس خرمالو...طعم گس پانزده سالگی دخترکی که یک روز او را، باد با خود برد...!
می دانی؟...باران می بارید...آرام آرام...بهار هرچه قدر هم که خواستنی بود نباید بی موقع می آمد...باید می گذاشت دلمان برایش آب شود...اما چه چیز دنیا به کام بود که اینش باشد...ازم پرسید امسال سال چیست...کمی فکر کردم و گفتم گاو...فکر کردم که گاو؟...چه ناگهان...!
انگار که نوبت بیست و چار سالگیست...!
Saturday February 21, 2009
صبح خیلی زود...قبل رفتنش...قاطی صدای گنجشکها، آمده بود و بوسیده بودتم...توی آن تاریک روشن صبح ، توی خواب و بیداری...فکر کرده بودم که چقدر لذت بخش است که وقتی خوابی کسی که این همه عزیز است بیاید و ببوسدت و پاورچین پاورچین از اتاق بیرون برود...بعدترش...وقتی پالتویم را پوشیدم و کلید را برداشتم و از در زدم بیرون...وقتی بوی نان تازه پیچید زیر دماغم و با لبخندی زورکی به زن همسایه سلام دادم و تا آمد شروع کند به پرچانگی فرار کردم...به این فکر کردم که این بهانه های ساده ی خوشبختیم را به چه می خواهم بفروشم...فکر کرده بودم که این بوسه های سحرگاهی...این قرارهای ناگهانی خیابان گاندی...لغزش آن سرانگشتهای دوست داشتنی روی موهایم...این آدمهای نازنینی که هربار از دیر کردنهایم خشمگین می شوند و مهربانیشان، لبخندی می شود با این همه...این پرنده ای که هر صبح با صدای جادوییش بیدار می شوم...چشمهای نگرانی که همیشه هستند و هستند و کاش که بمانند...اینها را کجای دنیا می توانم از نو بیایم...فکر کرده بودم که نکند از نداشتنشان هیچ شوم...؟!؟
و بعد...زمستانی بود که هیچ چیزش به زمستان نرفته بود...حسرت یک لیوان شیر قهوه ی زیر برف به دلم ماند...و حسرت شنیدن قرچ قرچ برفها زیر پاهایم...من برای دیدن تو...برفها را کنار می زدم و تو هیچ جا نبودی...من شاخه های برفی را می تکاندم و آن چه بر سرم می ریخت باران مهربانی تو نبود...تو ساکت می ایستادی یک گوشه و با پوزخندی مبهم تماشایم می کردی...دست به سینه و بی تفاوت...برف ها را دوباره می ریختم سر جایشان...و اشکهایم را تند تند پاک می کردم
و این که به صورتت در عکس های قدیمیت زل بزنی و متحیر شوی از این همه تغییر...به روحت زل بزنی و هی دست بکشی رویش و هی بخواهی پیدا کنی آن شیطانک گذشته را...این که بخواهی همان باشی که بودی...و نتوانی...و بعد راضی کنی خودت را با صداهایی که مدام می پیچد در سرت...که بالاخره که باید بزرگ می شدی...و این ها بشود سرگرمی هر روزت...و غصه ی هر روزت...و دلیل لبخندهای عاقلانه ی هر روزت توی آینه...و این عمر که می رود و می رود و می رود...!
و تویی که هنوز...نیستی...نیستی...نیستی...
و بعد...زمستانی بود که هیچ چیزش به زمستان نرفته بود...حسرت یک لیوان شیر قهوه ی زیر برف به دلم ماند...و حسرت شنیدن قرچ قرچ برفها زیر پاهایم...من برای دیدن تو...برفها را کنار می زدم و تو هیچ جا نبودی...من شاخه های برفی را می تکاندم و آن چه بر سرم می ریخت باران مهربانی تو نبود...تو ساکت می ایستادی یک گوشه و با پوزخندی مبهم تماشایم می کردی...دست به سینه و بی تفاوت...برف ها را دوباره می ریختم سر جایشان...و اشکهایم را تند تند پاک می کردم
و این که به صورتت در عکس های قدیمیت زل بزنی و متحیر شوی از این همه تغییر...به روحت زل بزنی و هی دست بکشی رویش و هی بخواهی پیدا کنی آن شیطانک گذشته را...این که بخواهی همان باشی که بودی...و نتوانی...و بعد راضی کنی خودت را با صداهایی که مدام می پیچد در سرت...که بالاخره که باید بزرگ می شدی...و این ها بشود سرگرمی هر روزت...و غصه ی هر روزت...و دلیل لبخندهای عاقلانه ی هر روزت توی آینه...و این عمر که می رود و می رود و می رود...!
و تویی که هنوز...نیستی...نیستی...نیستی...
و من فکر کرده بودم به آن صندلی...در ردیف جلوی سالن...همان که در خواب بعد از ظهرم دیده بودمش...مرد که بهم گفت بنشین آنجا، چشمهایم برق زد...باورم نمیشد...یک ماه بود که در حسرت دیدنش بودم...و امشب، شب آخر نمایش...بدون بلیط...بهترین صندلی سالن...همان که در خواب دیده بودم
نیمه شب از سنگینی هیکل موهومی که افتاده بود رویم از خواب پریدم...عین بختک...نفس هایم به شماره افتاده بود...در تاریکی محض، هیکل مچاله شده اش را دیدم که آن گوشه به خواب آرامی فرو رفته بود... و مهتاب بود، آن نور نقره ای که پتوی سفید رنگش را روشن می کرد...از بودنش آرام گرفتم و باز خوابیدم....صبح که بیدار شد بهش گفتم...همان موقع که نان ها را گذاشته بودم گرم شوند و او آرام چایش را شیرین می کرد...بهش گفتم که چه خوب است که اینجایی...گفتم صبحانه های تنهای هر روز را دوست ندارم هیچ...
رویم را که برگرداندم ماه را دیدم...از روی شانه ی چپم...می دانستم که این نشانه ی خوبیست...توی ماشین که بهت گفتم یک وری خندیدی بهم...باورت نشد اما...بعد...آن روز...توی آن فرودگاه بزرگ...که هر شب خوابش را می بینم...که آن همه اشک جا گذاشتم توش...وقتی که بین جمعیت پنهان شدی و من پسرکی را دیدم که شبیه "چو" بود...همانجا که پیچ های سحرانگیز تمام می شد...یاد آن شب افتادم...یاد ماه...روی شانه ی چپم
و این خوب است...که وقتی می آیی به خوابم...برایت حرفهای نویی داشته باشم...از کارهای تازه ی دلنشین...می شناسیم که...در بیداری هیچ چیز را هیچوقت تعریف نمی کنم...مینا همیشه باهام دعوا می کند بخاطرش...این خوب است که کسی هست از جنس خودت...که برای هم بگویید از هشتاد و هفتتان...که دو ماه دیگر، شب عیدش بی شک حسرت بار نخواهد بود...
نیمه شب از سنگینی هیکل موهومی که افتاده بود رویم از خواب پریدم...عین بختک...نفس هایم به شماره افتاده بود...در تاریکی محض، هیکل مچاله شده اش را دیدم که آن گوشه به خواب آرامی فرو رفته بود... و مهتاب بود، آن نور نقره ای که پتوی سفید رنگش را روشن می کرد...از بودنش آرام گرفتم و باز خوابیدم....صبح که بیدار شد بهش گفتم...همان موقع که نان ها را گذاشته بودم گرم شوند و او آرام چایش را شیرین می کرد...بهش گفتم که چه خوب است که اینجایی...گفتم صبحانه های تنهای هر روز را دوست ندارم هیچ...
رویم را که برگرداندم ماه را دیدم...از روی شانه ی چپم...می دانستم که این نشانه ی خوبیست...توی ماشین که بهت گفتم یک وری خندیدی بهم...باورت نشد اما...بعد...آن روز...توی آن فرودگاه بزرگ...که هر شب خوابش را می بینم...که آن همه اشک جا گذاشتم توش...وقتی که بین جمعیت پنهان شدی و من پسرکی را دیدم که شبیه "چو" بود...همانجا که پیچ های سحرانگیز تمام می شد...یاد آن شب افتادم...یاد ماه...روی شانه ی چپم
و این خوب است...که وقتی می آیی به خوابم...برایت حرفهای نویی داشته باشم...از کارهای تازه ی دلنشین...می شناسیم که...در بیداری هیچ چیز را هیچوقت تعریف نمی کنم...مینا همیشه باهام دعوا می کند بخاطرش...این خوب است که کسی هست از جنس خودت...که برای هم بگویید از هشتاد و هفتتان...که دو ماه دیگر، شب عیدش بی شک حسرت بار نخواهد بود...
ماه را اگر...از شانه ی چپ نگاه کنی
Sunday January 18, 2009
روی پل...آدمها ماهی می گرفتند...هزار هزار قلاب آویزان بود...ماهی ها توی هوا می چرخیدند...میفتادند توی ظرفهایی که برایشان خیلی کوچک بود...همانجا میمردند...من دلم می لرزید...دست تو را محکم می فشردم و غصه می خوردم
آنجا...کشتی ها لنگر انداخته بودند...خورشید...بزرگ و نارنجی...توی آسمان قل قل می کرد...توی دل من هم...خورشید بزرگی قل قل می کرد...من رو برگرداندم...طره ی موهایی در باد...که پریشانیش دلم را می برد...ما بودیم و پاییز و دریا...و جوانیمان...که چه باشکوه می گذشت
من صبح های آن پیچ سحرانگیز را چه دوست می داشتم...تو می دانستی....این خوب است که آدم کسی را داشته باشد که بداند چه دوست دارد...بهترش این است که پیچ های سحر انگیز تمامی نداشته باشند...نان های داغ و چای های خوش طعم و مرغ های ماهی خواری که هر لحظه از روز صدایشان را بشنوی
من اما ته نشین می شدم در قهوه های خوش طعم هر روز عصر...دل می دادم به بدرقه ی هزاران هزار فرشته ی کوچک...من جا می ماندم در خطی که دریا و آسمان را به هم وصل می کرد...می نشستم کنار اسکله و پاهایم را تکان می دادم و از دور برای ماهیگیران عشوه های مستانه می آمدم
آنجا...کشتی ها لنگر انداخته بودند...خورشید...بزرگ و نارنجی...توی آسمان قل قل می کرد...توی دل من هم...خورشید بزرگی قل قل می کرد...من رو برگرداندم...طره ی موهایی در باد...که پریشانیش دلم را می برد...ما بودیم و پاییز و دریا...و جوانیمان...که چه باشکوه می گذشت
من صبح های آن پیچ سحرانگیز را چه دوست می داشتم...تو می دانستی....این خوب است که آدم کسی را داشته باشد که بداند چه دوست دارد...بهترش این است که پیچ های سحر انگیز تمامی نداشته باشند...نان های داغ و چای های خوش طعم و مرغ های ماهی خواری که هر لحظه از روز صدایشان را بشنوی
من اما ته نشین می شدم در قهوه های خوش طعم هر روز عصر...دل می دادم به بدرقه ی هزاران هزار فرشته ی کوچک...من جا می ماندم در خطی که دریا و آسمان را به هم وصل می کرد...می نشستم کنار اسکله و پاهایم را تکان می دادم و از دور برای ماهیگیران عشوه های مستانه می آمدم
بهش گفتم بالاخره آدم باید در دنیا یک چیز خوشمزه بلد باشد درست کند...مثلا قهوه ی خوب...ماکارونی خوب...آبگوشت بزباش خوب...یا حتی چای خوش طعم...ولی اگر کسی را پیدا کردی که همه ی اینها را با هم بلد بود لطفا از دستش نده...!
بهش گفتم...نکند زندگی یادمان بدهد که آرزوهای بزرگ نداشته باشیم؟!؟
Friday December 26, 2008
من پرواز نمی دانم...اما گاهی...فقط گاهی...دوست دارم ابرها را یکی یکی ببوسم...شنیده ام که طعمشان چون پشمک است...آب می شود در دهان...من گاهی که آسمان مثل امشب است،...یک دست سرمه ای...با دانه های ریز ستاره...که پنهان است زیر همان ابرهای پشمکی...می توانم با نوک انگشتانم قلب بکشم رویش...حیف شد...قلموهایم همگی خشک شدند...روزهای زیادی ست که نقاشی نکرده ام...اما آسمان امشب آنقدر شفاف و صیقلی ست که انگشتهایم کفاف می دهند انگار
من پرواز نمی دانم...اما دوستانی دارم...که پرواز می دانند...دستهایشان را می کشند روی شانه هایم...جای بال...عین یک گنجشک کوچک...دل می دهم بهشان...به هوایشان از بلندی می پرم...می ترسم...اما می پرم...میدانم که جای بال هایم محکم است
من پرواز نمی دانم...اما روزهایی بود که راه رفتن را هم از یاد برده بودم...راه رفتن امروزم...جای بال زدن دارد برای آن روزها...زنی هست...که از دور جا پاهای خسته ام را می بوسد...من نمی فهمم هیچوقت...نمی بینم...می دانم اما که بوسه هایش تا آخر دنیا پناه من است و چشمهایش نگرانم
من پرواز نمی دانم...اما امروز دخترکی را دیدم...که زیر نور کوچک کافه...نشسته بود آن گوشه و برایم چیز می نوشت...انگار که با من می آمد..تمام راه را...و پسرکی که مهربانی چشمهایش بهم می گفت که همه چیز درست می شود
هر روز...هر روز...کسی هست که به هوایش از گرمی پتو دل بکنم...بیایم و ببینم که زودتر از من بیدار شده...و با لبخندی از دور...به هم صبح بخیر بگوییم...و دست تکان بدهیم...و بدانیم که هستیم برای هم...و چایی هایمان را با هم بنوشیم...و شب های عید...بی بهانه پا به پای هم اشک بریزیم...و ته دلمان بلرزد...که اگر شب عید بعدی....جای آغوشمان را...تنها صدایی بگیرد...ا
من پرواز نمی دانم...اما نامه هایی دارم که با خودکارهای رنگی رنگی نوشته شده اند و یاد همه ی روزهای خوش توی پاکتشان جا خوش کرده...دستهایی که در سکوت رد دلتنگی هایم را دنبال می کنند و احتیاجی به شنیدنم ندارند...چشمهایی که توی این دنیای خاکستری هنوز می خواهند رنگی بمانم...آدمهایی که چای سبز برایشان هنوز خوش طعم است...و حتی آدمهایی که بوی وانیل می دهد لحظه هایشان
من پرواز نمی دانم...اما امشب...اگر آرزویی بود...پرواز بود...توی همین آسمان صاف صیقلی پر ستاره
Saturday December 6, 2008
نمی دانم از کی شروع شد...از آن عصر دلگیر جمعه...که با مینا در پشت بام بودیم...او میخ های تیز جدا می کرد و من چوب ها را به دور بوم های رنگی رنگی ام می کوبیدم.... یا آن روز که نشسته بودیم آن بالای بالای بالا...و خانه های نورانی قد یک قوطی کبریت را با لذت تماشا می کردیم و علی برای بار هزارم بهمان می گفت که اسم آن خطوط نورانی اتوبان صدر است و آن ردیف خانه ها،برج های زعفرانیه...ما که حالیمان نمی شد...فقط چشم هایمان را تنگ می کردیم و در هوای ملس اول های پاییز، گاهی از سوز سردی که می رفت زیر پیراهنمان، یواشکی می لرزیدیم...زل می زدیم به سوسوهای خواستنی ِ آن پایین...و فکر می کردیم که نکند ما این همه بزرگیم...وگرنه که شهر نباید این همه کوچک شود...ناگهان !
نمی دانم...شاید قبل ترش بود حتی...شاید همه اش از آن روزی شروع شد که دیگر همه چیز آغشته به تو نبود...من فرار می کردم از این همه آغشتگی...می ترسیدم شاید...چیزهای دیگری بودند که صدایم می کردند...که دیوار می کشیدند بینمان...و من که فکر می کردم بیرنگم...اما نبودم...و این عجیب ترین اتفاق دنیا بود...
توی آینه ی کناری تاکسی...باد بود که می وزید و موهای آفتاب خورده ی قرمز رنگی که پریشانیش دلم را می بُرد...ا
من جوان بودم...سرشار بودم و تازه...انگار که همه ی آبی ها و سبزها و بنفش ها، از انحنای تُرد تیله های جمعه بازار، سُر می خوردند توی چشم هایم...انگار ولی...چیزهای دیگری هم آن دور و برها...یواشکی نشان می دادند خودشان را...نگاه های دیگری هم بودند...می خواستند بگویند که اُهُکی!..خیال کردی که می توانی به امید نگاهی همه ی ما را دست کم بگیری؟!؟
من از همه شان می ترسیدم...و تو که نبودی...جادویت که کمرنگ می شد،...آرام آرام...پاورچین پاورچین...می رفتم طرفشان...دستهایم از هرمشان می سوخت...می خواستم فرار کنم باز...مثل همه ی این سالها...رویم را می کردم آنور...اما دستهایم چه؟!؟...می سوختند...و من سوختنشان را دوست می داشتم حتی...
دلم می خواست قطعه های خواستنی ِ آدم هایی که دوست داشتم را با قیچی کوچکی که بچگی هامان باهاش کاغذ رنگی می بریدیم، جدا می کردم و می گذاشتم توی کیف کوچک ِ رنگی رنگی که هدیه ی نازنین بود،برای روز تولدم...بعد هروقت دلم می گرفت ازشان...یا قهر می کردیم با هم...در کیف را باز می کردم و خوبی هاشان را بو می کشیدم
با تمام این حرف ها...من هنوز آنقدر خر هستم که به تو مومن باشم
نمی دانم...شاید قبل ترش بود حتی...شاید همه اش از آن روزی شروع شد که دیگر همه چیز آغشته به تو نبود...من فرار می کردم از این همه آغشتگی...می ترسیدم شاید...چیزهای دیگری بودند که صدایم می کردند...که دیوار می کشیدند بینمان...و من که فکر می کردم بیرنگم...اما نبودم...و این عجیب ترین اتفاق دنیا بود...
توی آینه ی کناری تاکسی...باد بود که می وزید و موهای آفتاب خورده ی قرمز رنگی که پریشانیش دلم را می بُرد...ا
من جوان بودم...سرشار بودم و تازه...انگار که همه ی آبی ها و سبزها و بنفش ها، از انحنای تُرد تیله های جمعه بازار، سُر می خوردند توی چشم هایم...انگار ولی...چیزهای دیگری هم آن دور و برها...یواشکی نشان می دادند خودشان را...نگاه های دیگری هم بودند...می خواستند بگویند که اُهُکی!..خیال کردی که می توانی به امید نگاهی همه ی ما را دست کم بگیری؟!؟
من از همه شان می ترسیدم...و تو که نبودی...جادویت که کمرنگ می شد،...آرام آرام...پاورچین پاورچین...می رفتم طرفشان...دستهایم از هرمشان می سوخت...می خواستم فرار کنم باز...مثل همه ی این سالها...رویم را می کردم آنور...اما دستهایم چه؟!؟...می سوختند...و من سوختنشان را دوست می داشتم حتی...
دلم می خواست قطعه های خواستنی ِ آدم هایی که دوست داشتم را با قیچی کوچکی که بچگی هامان باهاش کاغذ رنگی می بریدیم، جدا می کردم و می گذاشتم توی کیف کوچک ِ رنگی رنگی که هدیه ی نازنین بود،برای روز تولدم...بعد هروقت دلم می گرفت ازشان...یا قهر می کردیم با هم...در کیف را باز می کردم و خوبی هاشان را بو می کشیدم
با تمام این حرف ها...من هنوز آنقدر خر هستم که به تو مومن باشم
Saturday October 11, 2008
می دانی کجاش رو دوس داشتم؟...آنجا که امیلی صورتش را می آورد جلو و گوشه ی سمت چپ لب پسرک را می بوسد...بعدش پشت گردنش را...بعد کنج پیشانیش را...آنجا که پسره مبهوت می ایستد و دختره بهش اشاره می کند که باید اینجا را ببوسی...گوشه ی سمت چپ لب...بعد پشت گردن...و آخر سر کنج پیشانی
و یک عالمه پائیز که در راه است...با یک عالم تردید و امید و شادی و اندوه و دلتنگی های گاه به گاه...و این همه زندگی که ناگهان رد می شود از کوچه مان...من موهایم را محکم می بندم در بالای سر...دمپایی های قرمز رنگم را می پوشم...برای خودم یک لیوان چای می ریزم و می نشینم در نور ملایم و مطبوع صبحگاه آخر تابستان...با خودم فکر می کنم که چه زود گذشت...دو هفته ی دیگر دفاع می کنم...بعدش هم حتما وقت هجرت است...فکر می کنم که چقدر کار...فکر می کنم که کجا رفت آخر...آن دخترک بی خیال ِ سربه هوا که اول های پاییز که می شد...کوچه را صدای دویدن های مستانه اش پر می کرد...می دانی آخر؟؟....دلم همیشه تنگش می شود
ما با هم حرف می زنیم بی آنکه در چشمهای هم نگاه کنیم...و من زل می زنم به آن گودي ملتهب پايين گردن ...آنجا که با آن خط منحني چشمگير به تن پيوند مي خورد...فکر می کنم که چقدر زیبا...فکر می کنم که هرچقدر هم که پیر بشویم...باز هم این انحنا همینقدر فریبنده می ماند و سـُکر آور...با خودم فکر می کنم که چقدر هراس...چقدر هراس...همه اش باید حواست به حباب ها باشد...حباب داشتن ها...حباب نداشتن ها...حباب دوست داشتن...حباب دلتنگی...دلگیری
فکر می کنم چقدر دستت پر است ازین حباب ها...ازین لبخند ها و کلمه ها و تماس های کوچک ِ دست...حباب هایی که رنگ ِ تو را به خود بگیرند...که نبودنت، دلتنگ کند آدمها را...دلتنگ لحظه هایی که می سازی...لحظه هایی که هستی
دوست داشتم دخترکی باشم رنگی رنگی...با موهای کوتاه که پشت گوشش می گذاشتشان... دخترکی که بلد بود از همه ی لحظه هایش لذت ببرد...بلد بود سنگ پرت کند توی رودخانه...یخ روی دسر را بشکند...و آخرش هم بنشیند ترک موتور ِ معشوقش و از فرط شادی چشمهایش را ببندد...شاید آنوقت... هر روز توی ایستگاه مترو...صدای گرامافون پیرمردی دل من را هم می بُرد.....
و یک عالمه پائیز که در راه است...با یک عالم تردید و امید و شادی و اندوه و دلتنگی های گاه به گاه...و این همه زندگی که ناگهان رد می شود از کوچه مان...من موهایم را محکم می بندم در بالای سر...دمپایی های قرمز رنگم را می پوشم...برای خودم یک لیوان چای می ریزم و می نشینم در نور ملایم و مطبوع صبحگاه آخر تابستان...با خودم فکر می کنم که چه زود گذشت...دو هفته ی دیگر دفاع می کنم...بعدش هم حتما وقت هجرت است...فکر می کنم که چقدر کار...فکر می کنم که کجا رفت آخر...آن دخترک بی خیال ِ سربه هوا که اول های پاییز که می شد...کوچه را صدای دویدن های مستانه اش پر می کرد...می دانی آخر؟؟....دلم همیشه تنگش می شود
ما با هم حرف می زنیم بی آنکه در چشمهای هم نگاه کنیم...و من زل می زنم به آن گودي ملتهب پايين گردن ...آنجا که با آن خط منحني چشمگير به تن پيوند مي خورد...فکر می کنم که چقدر زیبا...فکر می کنم که هرچقدر هم که پیر بشویم...باز هم این انحنا همینقدر فریبنده می ماند و سـُکر آور...با خودم فکر می کنم که چقدر هراس...چقدر هراس...همه اش باید حواست به حباب ها باشد...حباب داشتن ها...حباب نداشتن ها...حباب دوست داشتن...حباب دلتنگی...دلگیری
فکر می کنم چقدر دستت پر است ازین حباب ها...ازین لبخند ها و کلمه ها و تماس های کوچک ِ دست...حباب هایی که رنگ ِ تو را به خود بگیرند...که نبودنت، دلتنگ کند آدمها را...دلتنگ لحظه هایی که می سازی...لحظه هایی که هستی
دوست داشتم دخترکی باشم رنگی رنگی...با موهای کوتاه که پشت گوشش می گذاشتشان... دخترکی که بلد بود از همه ی لحظه هایش لذت ببرد...بلد بود سنگ پرت کند توی رودخانه...یخ روی دسر را بشکند...و آخرش هم بنشیند ترک موتور ِ معشوقش و از فرط شادی چشمهایش را ببندد...شاید آنوقت... هر روز توی ایستگاه مترو...صدای گرامافون پیرمردی دل من را هم می بُرد.....
Tuesday September 2, 2008
یاشـــار! تو هیچوقت اُلدوز را دوست داشتی؟!؟
می دانی...اولدوز همیشه بود...خیلی وقت پیش ازینکه من بدنیا بیایم...توی تمام عکسهای نوزادیم...من بیشتر در آغوش اولدوز خوابیده بودم تا مامان و بابا...بزرگتر که شدم...همیشه خیال می کردم الدوز همه چیز را می فهمد...ساعتها می نشستم و باهاش درد و دل می کردم...آن موقع ها...الدوز از جثه ی من بزرگتر بود حتی...بعدترش...مامان الدوز را قایم کرد...می گفت این چیزهای سفید ریزش...اسمش چه بود؟...نمی دانم...می گفت همه اش می ریزد بیرون...من ولی الدوزم را هرگز فراموش نکردم...همیشه می دانستم کسی هست که بتوانم ساعتها باهاش حرف بزنم و او هیچ نگوید و گوش بدهد و گوش بدهد و با آن چشمهای ساده ی سیاهش زل بزند توی چشمهایم
بهم گفت بیا مست کنیم دو تایی و بخندیم به ریش دنیا...نیشخندی زدم بهش و گفتم که من برای خندیدن به ریش دنیا هیچوقت نیازی به مست کردن نداشته ام...گفتم که دنیا به تنهایی آنقدر چیز داشته برایم...که می توانم ساعتها بی وقفه بهش پوزخند بزنم و شیشکی بکشم...بهم گفت که بیا بزنیم توی پوز دنیا...بهش نگفتم ولی...نگفتم که این روزها آنقدر خسته ام که هیچ شربت بهار نارنج و بیدمشکی حالم را سرجایش نمی آورد...نگفتم حتی...که این روزها دائم می نشینم و فکر میکنم که شاید تو راه را اشتباه آمدی...یا من...شاید نقطه ی تلاقیمان نباید آن همه زود بود و نزدیک...یا نمی دانم...این همه دیر و دور
یادم آمد که در تابستانی دور...عصر که میشد...دوچرخه هایمان را برمی داشتیم و کوچه را عطر موهای پریشانمان مست می کرد...یادم آمد که همیشه چشمهایمان پی کسی می گشت...پی لبخندی...صدای آشنایی.....پی بوسه ای از دور که بقاپیمش در هوا...یادم آمد که این روزها فرقی هم نکرده اند حتی...ما هنوز چشم براه لبخندیم و صدایی آشنا و بوسه ای که انگار سالهاست راهش را گم کرده
مامان همیشه عاشق قصه های صمد بهرنگی بود...شاید برای همین بود که من هم یاشار داشتم و هم الدوز...یاشار را گم کردم خیلی وقت ِ پیش...بعدترها...یاشارهای زیادی دیدم که هرگز دلم برای یاشار ِ کودکیم تنگ نشود...ولی هرگز هیچ الدوزی ندیدم...یک روز قبل از عید...الدوزم را لابلای کلی اثاث و خرت وپرت بالای کمد...منتظر و چشم براه پیدا کردم...می دانستم آخر...دوستی ما....تمامی نداشت....حتی با وجود آن همه چیز سفید وریزی که اسمش را نمی دانم
بهم گفت بیا مست کنیم دو تایی و بخندیم به ریش دنیا...نیشخندی زدم بهش و گفتم که من برای خندیدن به ریش دنیا هیچوقت نیازی به مست کردن نداشته ام...گفتم که دنیا به تنهایی آنقدر چیز داشته برایم...که می توانم ساعتها بی وقفه بهش پوزخند بزنم و شیشکی بکشم...بهم گفت که بیا بزنیم توی پوز دنیا...بهش نگفتم ولی...نگفتم که این روزها آنقدر خسته ام که هیچ شربت بهار نارنج و بیدمشکی حالم را سرجایش نمی آورد...نگفتم حتی...که این روزها دائم می نشینم و فکر میکنم که شاید تو راه را اشتباه آمدی...یا من...شاید نقطه ی تلاقیمان نباید آن همه زود بود و نزدیک...یا نمی دانم...این همه دیر و دور
یادم آمد که در تابستانی دور...عصر که میشد...دوچرخه هایمان را برمی داشتیم و کوچه را عطر موهای پریشانمان مست می کرد...یادم آمد که همیشه چشمهایمان پی کسی می گشت...پی لبخندی...صدای آشنایی.....پی بوسه ای از دور که بقاپیمش در هوا...یادم آمد که این روزها فرقی هم نکرده اند حتی...ما هنوز چشم براه لبخندیم و صدایی آشنا و بوسه ای که انگار سالهاست راهش را گم کرده
مامان همیشه عاشق قصه های صمد بهرنگی بود...شاید برای همین بود که من هم یاشار داشتم و هم الدوز...یاشار را گم کردم خیلی وقت ِ پیش...بعدترها...یاشارهای زیادی دیدم که هرگز دلم برای یاشار ِ کودکیم تنگ نشود...ولی هرگز هیچ الدوزی ندیدم...یک روز قبل از عید...الدوزم را لابلای کلی اثاث و خرت وپرت بالای کمد...منتظر و چشم براه پیدا کردم...می دانستم آخر...دوستی ما....تمامی نداشت....حتی با وجود آن همه چیز سفید وریزی که اسمش را نمی دانم
Wednesday July 30, 2008
پسرک لای کتابی را باز کرد...آهی کشید و گفت، دوست داری اینو بخونی؟....به هیشکی نشونش ندادم تا حالا....گفتم چیه؟...لبخندی شرمگین زد و گفت که این یادگار روزهای سربازی ست...دخترکی فرستاده برایش... گفت که از آن روز هزار بار خواندتش...خط به خط...زیر لب گفتم اگر دلت می خواهد می خوانمش...و قلبم تند تپید...به یاد تمام نامه هایی افتادم که هرگز ننوشتی برایم...به یاد نامه هایی که از کودکی نگه داشته بودم توی کشوی کنار در...یاد اولین نامه ای که پست کردم برایت...یادم افتاد که بارها بهت گفته بودم که عاشق اینم که برایم چیزکی بنویسی... که پستچی زنگ در را بزند و من هراسان پله ها را دو تا یکی بدوم و قلبم تند بزند و با دستهای لرزان گوشه ی پاکت را پاره کنم... که هر خط را هزار بار بخوانم و آرزو کنم که نامه هرگز تمام نشود
نشسته ایم توی کافه...چشم در چشم...عاشق آدم هایی هستم که بی آنکه حرف بزنم می فهمند چه می خواهم...نوک انگشتهای سردم را لمس می کند و با چشمهایش بهم می گوید که همه چیز درست می شود...بعد...لحظه، جادویی می شود...پیرمرد آکاردئونش را که باز و بسته می کند...دل من هرّی می ریزد پایین...بهش می گویم که آخر چرا این آهنگ؟؟...چرا حالا؟؟...چیزی ندارد بگوید که...چشمهایش خیس می شود
چشم های او جور خاصی هستند...فرقی که نمی کند...شب باشد یا روز....بهار یا پائیز..چرا اما...انگار که پائیزها جور خاصتری هم می شوند حتی...میز آنقدر کوچک است که نفسهایش را حس می کنم روی صورتم... زل می زنم توی چشمهایش...دستم را می گیرد...میز را می کشد کنار...و من سر می خورم توی آغوشش...چطور فکر کردم که می داند چشم هایش چقدر خاصند
بعضی چیزها حسرت میشوند.... بعد هر چه قدر هم بیایند و بروند و اتفاق بیافتند، حسرت میمانند....این روزهای کشدار تابستان حتی...بوی بلال که از بیست قدمی دهانم را آب می اندازد...قلپ های تگری آب طالبی...همه شان به راحتی پرتم می کنند توی تابستان هجده سالگیم....می دانی آخر؟....چشمهایت جور خاصی دلم را برد....از همان روز اول !
نشسته ایم توی کافه...چشم در چشم...عاشق آدم هایی هستم که بی آنکه حرف بزنم می فهمند چه می خواهم...نوک انگشتهای سردم را لمس می کند و با چشمهایش بهم می گوید که همه چیز درست می شود...بعد...لحظه، جادویی می شود...پیرمرد آکاردئونش را که باز و بسته می کند...دل من هرّی می ریزد پایین...بهش می گویم که آخر چرا این آهنگ؟؟...چرا حالا؟؟...چیزی ندارد بگوید که...چشمهایش خیس می شود
چشم های او جور خاصی هستند...فرقی که نمی کند...شب باشد یا روز....بهار یا پائیز..چرا اما...انگار که پائیزها جور خاصتری هم می شوند حتی...میز آنقدر کوچک است که نفسهایش را حس می کنم روی صورتم... زل می زنم توی چشمهایش...دستم را می گیرد...میز را می کشد کنار...و من سر می خورم توی آغوشش...چطور فکر کردم که می داند چشم هایش چقدر خاصند
بعضی چیزها حسرت میشوند.... بعد هر چه قدر هم بیایند و بروند و اتفاق بیافتند، حسرت میمانند....این روزهای کشدار تابستان حتی...بوی بلال که از بیست قدمی دهانم را آب می اندازد...قلپ های تگری آب طالبی...همه شان به راحتی پرتم می کنند توی تابستان هجده سالگیم....می دانی آخر؟....چشمهایت جور خاصی دلم را برد....از همان روز اول !
Thursday July 17, 2008
در جعبه را باز کردم ویکی یکی آوردمشان بیرون..."نگاه کن...این مال تولد پارسالمه....این گردنبنده رو می بینی؟...این یه سنگ خوش یمنه...اسمش یادم نیست...سوغاتی شیرازه...این بوی خوب می دونی از کجا میاد؟...ازین صابونه...هنوز بازش نکردم آخه...این دفتره؟...نه...نخونش!...آره...خوشبوترینه "...دوباره می چینمشان توی جعبه
زل می زنم به صورت آرمینه توی خواب...مثل بچه ها...بیدار که می شود برایم می گوید که خواب مارمولکی را دیده هزار رنگ...بهش گفتم بنویسدش جایی...یادش رفت به گمانم...می نشینم وسط رنگ ها و فکر می کنم چقدر خوشبختم...اگر رنگها نبودند؟
تاریک شده هوا بی آنکه حواسم باشد...سایه ی کسی آن دورترها سیگار می کشد که نمی دانم کیست...نفس عمیقی می کشم و می افتم روی صندلی...نگاه می کنم به کارهایم روی میز...گوشم به صداهایی که نظر می دهند در موردشان...نمی شنوم اما...فکر می کنم به غروب جمعه که می چسبد بیخ گلومان را...که انگار قرار نیست منتظر کسی باشد ثانیه هامان...که انگار یک کلمه...یک صدا...یک بو...یک نت...تازه می کند حسرت روزهای رفته ات را...راستی تو هم خسته می شوی از دوست داشتن؟...آنجور که من خسته ام؟
زندگی بی آنکه حواسم باشد جریان دارد...صدای پرنده ای اگر اول صبح بیدارم کرد، یادم می آید که قلبم هنوز از صداهای قشنگ میلرزد...چشمهایم را میبندم و یواشکی گوش میدهم به طنینی که مکرر میشود در صبح...می آیم و می بینم که نشسته ای اینجا...منتظر....قلبم از دوست داشتنت می لرزد...می دانی؟....لحظه های خوب را انگار باید ریخت در همان جعبه...قاطی تمام هدیه هایی که به هم دادیم درین سالها
می آیم پایین سنگفرش ولیعصر را...باد گرمی می خورد به صورتم...از جایی بوی قهوه می آید...سرم را می گیرم بالا و زل می زنم به خورشید...که یک نفس می تابد...فکر می کنم که یک روز...یک روز ابری...پیش از آنکه دیر شود...این خیابان را راست بگیرم و بروم بالا...تا جایی که می توانم...پر از خیال های تازه...دلواپسی های تازه...و آرزوهایی که شیرینیشان بیاید زیر زبانم...آنقدر که نزدیکند
قطره های آب سر می خورند پایین و از نوک موهایم می چکند روی دستم...از پنجره ی کوچک حمام....یک دسته نور... پرواز می کنند انگار...نگاهم به بخار هایی که می خورند به کاشی های سرد و شادی کنان می آیند بالا...آینه ی بخار کرده را پاک می کنم با دستهای کفی ام...نگاهم که می افتد به صورت گل انداخته ی توی آینه ،سرخوشانه آه می کشم...نه چروکی هست دور آن چشمها و نه تار سفیدی توی آن موها...انگار باید همه ی لحظه های خوش را تا کرد و گذاشت توی آن جعبه...قاطی تمام هدیه هایی که بهم دادیم....!
زل می زنم به صورت آرمینه توی خواب...مثل بچه ها...بیدار که می شود برایم می گوید که خواب مارمولکی را دیده هزار رنگ...بهش گفتم بنویسدش جایی...یادش رفت به گمانم...می نشینم وسط رنگ ها و فکر می کنم چقدر خوشبختم...اگر رنگها نبودند؟
تاریک شده هوا بی آنکه حواسم باشد...سایه ی کسی آن دورترها سیگار می کشد که نمی دانم کیست...نفس عمیقی می کشم و می افتم روی صندلی...نگاه می کنم به کارهایم روی میز...گوشم به صداهایی که نظر می دهند در موردشان...نمی شنوم اما...فکر می کنم به غروب جمعه که می چسبد بیخ گلومان را...که انگار قرار نیست منتظر کسی باشد ثانیه هامان...که انگار یک کلمه...یک صدا...یک بو...یک نت...تازه می کند حسرت روزهای رفته ات را...راستی تو هم خسته می شوی از دوست داشتن؟...آنجور که من خسته ام؟
زندگی بی آنکه حواسم باشد جریان دارد...صدای پرنده ای اگر اول صبح بیدارم کرد، یادم می آید که قلبم هنوز از صداهای قشنگ میلرزد...چشمهایم را میبندم و یواشکی گوش میدهم به طنینی که مکرر میشود در صبح...می آیم و می بینم که نشسته ای اینجا...منتظر....قلبم از دوست داشتنت می لرزد...می دانی؟....لحظه های خوب را انگار باید ریخت در همان جعبه...قاطی تمام هدیه هایی که به هم دادیم درین سالها
می آیم پایین سنگفرش ولیعصر را...باد گرمی می خورد به صورتم...از جایی بوی قهوه می آید...سرم را می گیرم بالا و زل می زنم به خورشید...که یک نفس می تابد...فکر می کنم که یک روز...یک روز ابری...پیش از آنکه دیر شود...این خیابان را راست بگیرم و بروم بالا...تا جایی که می توانم...پر از خیال های تازه...دلواپسی های تازه...و آرزوهایی که شیرینیشان بیاید زیر زبانم...آنقدر که نزدیکند
قطره های آب سر می خورند پایین و از نوک موهایم می چکند روی دستم...از پنجره ی کوچک حمام....یک دسته نور... پرواز می کنند انگار...نگاهم به بخار هایی که می خورند به کاشی های سرد و شادی کنان می آیند بالا...آینه ی بخار کرده را پاک می کنم با دستهای کفی ام...نگاهم که می افتد به صورت گل انداخته ی توی آینه ،سرخوشانه آه می کشم...نه چروکی هست دور آن چشمها و نه تار سفیدی توی آن موها...انگار باید همه ی لحظه های خوش را تا کرد و گذاشت توی آن جعبه...قاطی تمام هدیه هایی که بهم دادیم....!
Tuesday July 1, 2008
گمانم این سرما خوردگی لعنتی رفته آن ته تهای جانم...نمی دانم شاید هم از اثرات بوسه های کیارش است...پسرک آنقدر خواستنی و عزیز است، که حتی فین فین کردن های پی در پی اش هم نمی تواند مرا از وسوسه ی بوسیدن پی در پی اش رها کند...وارد کلاس که می شوم...یک هو بیست جفت چشم شیطان بر میگردد سمتم و دستهای کوچکشان با فریاد حلقه می شود دور پاهایم...آدم چه می خواهد مگر از این زندگی...فریادهای از سر خوشیشان...بی خیالیشان...مجذوب شدنشان حتی با یک کاغذ کوچک که بچگیها بهش می گفتیم عکس برگردان...لبهای خیسشان که سر و رویت را تفی می کنند...من خدای آنها می شوم...شنبه ها و چهارشنبه ها...بهشت کوچک من است، جایی که روزگاری خودم همینقدر بی خیال در سراچه اش می دویدم
و من فکر کردم به حرفهایی که نگفتی هیچوقت...همانطور که گرد و خاک آهنهای پیچ پیچی تختم را می گرفتم...دماغم را می کشیدم بالا گاهی...مامان هم غر میزد هی...که هر شب آن پنجره ی لعنتی را باز می گذاری و هی آن بچه های سرما خورده را می بوسی...من اما دور از چشم مامان...خاکستر ها را می چپاندم توی سطل و همیشه بوی عود می آمد توی اتاقم...فکر کرده بودم که چقدر دلم لک زده برای اینکه لخت و پتی بخوابم زیر آفتاب و زل بزنم به پوست براق روغنی ام که جلز و ولز می کند و با دستهای چرب بادبادک باز را ورق بزنم تند تند...فکر کرده بودم به سبزها و آبی های بی نظیر جاده...و صدای هایده که می پیچید توی ماشین...و من جان میدادم برای این آهنگهای جاده ای که جایشان فقط در این جاده ی سبز بود و یهو می انداختت توی یک دنیا خاطره ی کمرنگ که فقط آنجا می توانستی پیدایشان کنی
صدای موزیک را بلند می کنم تا ته...و قدم هایم را تند...تا جایی که می توانم...بهترین راه است انگار که صداهای نحس و چندش آوری که پشت سرت می آیند و حرفهای چرکشان انگار ناخن می کشد روی روحت، نشنوی...متنفرم از همه شان...از همه ی چشمهای هیز ..و نگاه های مسموم...این روزها...شهر پر شده ازشان...می گویی آرایش نکردی امروز....می گویم فرقی هم نمی کند انگار... برای آنها فرقی نمی کند...انگار که لختی...ناخنهایشان را می کشند روی تخته سیاه
و همه ی خوشبختیمان این بود که من بایستم سر گاز و یک غذای من در آوردی بپزم و هی به تو دستور بدهم و تو با دستهای چربت از پشت در آغوشم بگیری و من فریاد بکشم سرت...همه ی خوشبختیمان این بود که بنشینیم...پشت به پشت...بنشینیم و هیچ نگوییم...قهوه یمان را تلخ بنوشیم و نفهمیم...و آسمان تاریک شده باشد خیلی وقت پیش...و هیچ کس نباشد به یادمان بیاورد این را...همه ی خوشبختیمان این بود که بین کلاسهایمان وقت خالی پیدا کنیم و برویم توی آن کوچه های خواستنی...قدم زنان...این روزها اما...من می پرم از خواب ناگهان...و فکر می کنم...که کجا بودی تو...که یکهو پرت کردی خودت را وسط زندگیم...می خواهم رها شوم گاهی...دلم میگیرد آخر...وقتی قهوه ها این همه تلخند این روزها....
"خاله صبا...بغلم می کنی؟...می خوام بارونو ببینم...بارون تموم شد عزیزم...خیلی وقته...نه خاله صبا..میشه به بارون بگی بیاد بازم؟... هه خاله صبا...می شنوی..؟ بارون میگه میام الان...صبر کنین"...و من لبخند می زنم از ته دل...به معجزه های کوچکی که باران را ترجمه می کنند حتی...و به باران که می بارد ناگهان...و فکر می کنم به تو...و به خرداد...که می آید همین روزها...
می شود برایم بوسه بفرستی راستی؟...روی همان کاغذهای عطری...؟!؟
و من فکر کردم به حرفهایی که نگفتی هیچوقت...همانطور که گرد و خاک آهنهای پیچ پیچی تختم را می گرفتم...دماغم را می کشیدم بالا گاهی...مامان هم غر میزد هی...که هر شب آن پنجره ی لعنتی را باز می گذاری و هی آن بچه های سرما خورده را می بوسی...من اما دور از چشم مامان...خاکستر ها را می چپاندم توی سطل و همیشه بوی عود می آمد توی اتاقم...فکر کرده بودم که چقدر دلم لک زده برای اینکه لخت و پتی بخوابم زیر آفتاب و زل بزنم به پوست براق روغنی ام که جلز و ولز می کند و با دستهای چرب بادبادک باز را ورق بزنم تند تند...فکر کرده بودم به سبزها و آبی های بی نظیر جاده...و صدای هایده که می پیچید توی ماشین...و من جان میدادم برای این آهنگهای جاده ای که جایشان فقط در این جاده ی سبز بود و یهو می انداختت توی یک دنیا خاطره ی کمرنگ که فقط آنجا می توانستی پیدایشان کنی
صدای موزیک را بلند می کنم تا ته...و قدم هایم را تند...تا جایی که می توانم...بهترین راه است انگار که صداهای نحس و چندش آوری که پشت سرت می آیند و حرفهای چرکشان انگار ناخن می کشد روی روحت، نشنوی...متنفرم از همه شان...از همه ی چشمهای هیز ..و نگاه های مسموم...این روزها...شهر پر شده ازشان...می گویی آرایش نکردی امروز....می گویم فرقی هم نمی کند انگار... برای آنها فرقی نمی کند...انگار که لختی...ناخنهایشان را می کشند روی تخته سیاه
و همه ی خوشبختیمان این بود که من بایستم سر گاز و یک غذای من در آوردی بپزم و هی به تو دستور بدهم و تو با دستهای چربت از پشت در آغوشم بگیری و من فریاد بکشم سرت...همه ی خوشبختیمان این بود که بنشینیم...پشت به پشت...بنشینیم و هیچ نگوییم...قهوه یمان را تلخ بنوشیم و نفهمیم...و آسمان تاریک شده باشد خیلی وقت پیش...و هیچ کس نباشد به یادمان بیاورد این را...همه ی خوشبختیمان این بود که بین کلاسهایمان وقت خالی پیدا کنیم و برویم توی آن کوچه های خواستنی...قدم زنان...این روزها اما...من می پرم از خواب ناگهان...و فکر می کنم...که کجا بودی تو...که یکهو پرت کردی خودت را وسط زندگیم...می خواهم رها شوم گاهی...دلم میگیرد آخر...وقتی قهوه ها این همه تلخند این روزها....
"خاله صبا...بغلم می کنی؟...می خوام بارونو ببینم...بارون تموم شد عزیزم...خیلی وقته...نه خاله صبا..میشه به بارون بگی بیاد بازم؟... هه خاله صبا...می شنوی..؟ بارون میگه میام الان...صبر کنین"...و من لبخند می زنم از ته دل...به معجزه های کوچکی که باران را ترجمه می کنند حتی...و به باران که می بارد ناگهان...و فکر می کنم به تو...و به خرداد...که می آید همین روزها...
می شود برایم بوسه بفرستی راستی؟...روی همان کاغذهای عطری...؟!؟
Friday May 16, 2008
اشتراک در:
پستها (Atom)