بعد، یک شبِ خوبِ بهار سُر می خورَد از میانه ی فروردین، توی اتاق قرمز، با صدای مخملی دختر که نامه ی نیمه کوتاه کسی را برایم می خوانَد... بعدترش، می فهمی که همه ی دخترها عاشق مردانی می شوند که برایشان یک جایی، یک داستان نیمه کوتاه نوشته باشد... مردها باید بلد باشند که بنویسند... عشق از وسط کلمات خودش را جا می کند توی دلِ آدم... از وسطِ تشبیهات و استعاره ها و ویرگول ها و ه های دو چشم و سین های سه دندانه... حتی یک جایی می فهمی که رابطه ی آدم ها همان جایی تمام می شود که یک نفر نوشتن یادش می رود... آدم ها باید برای هم بنویسند، بخصوص نامه های نیمه کوتاه در نیمه شب های بهار...