يعني مي خوام بگم همه ي ماها، زير اون خط چشما و سايه هاي طوسي و ناخوناي لاك زده ي قرمزمون، يه زمختيايي داشتيم كه شما نمي فهميدين...مي خوام بگم ما راه درازي اومديم...اينه كه اگه شما تو بغلمون بي درنگ خوابتون مي بره، واسه همون ثانيه هاي سياه و سفيده كه ما پشت سر گذاشتيم...تا اينجا، تا همينجا...روح ما، پوست ما، قلب ما...ديگه هرگز مثل روز اولش صيقلي نميشه...شما هم اگه اينو بپذيرين، با لبه هاي زبر روحمون بيشتر كنار مياين!