شب هایی هم هست که این چنین به سپیده می رسد... بی آنکه پلک بر هم بگذاری.. این پهلو به آن پهلو.. هجوم خیال های تصرف نشده... انبوه خاطرات فراموش شده... رویاهای ربوده شده...
سپیده که می زند، تو هنوز اینجایی.. مانده میان بازوان من بیدار...من پلک بر هم می فشارم و شوری خاطره ات طعم ساعت هفت صبح مرداد ماه من است...
صبح بخیر.

Last night

In the middle of most nights, when I can't sleep I still replay you..

زن هایی که پیکرشان، در بعد از ظهرهای تابستان، از سوی مردی ستایش شود، ستایش شونده را هرگز از یاد نخواهند برد.

عصر تابستان

توی مهتابی آرام می رقصیم... هوا گرگ و میش است و موسیقی فضای خانه ی کوچک را، یکجور نیلی رنگی فرا گرفته است... قبلترش، من به پاهای برهنه مان که به هم پیچیده اند، آنجور معصوم وآنجور جوان، چشم دوخته بودم.. و حالا تن های جوانِ سرشارمان دست بر گردن و کمر، دارند از هم دل می برند...خوش به حالشان

تو شبیه کسی هستی که زمانی از آن دورها، راه رفتنش شبیه کسی بود... راهی که طرّه ی موهایش را می چپاند پشت گوشش.... چشمهایش که ناگهان غمگین میشد... لبخندش که حرف می زد... که با تو حرف می زد... تو شبیه کسی هستی، که انگار از گذشته ی آدم می آید... باشکوه و مطمئن... قوی و سربرافرشته... سر در ابرها و پاها بر زمین.... دلبر هزار داماد... وفادارِ ناامید... تو شبیه کسی هستی، که انگار دیگر نمی آید... شبیه یک چمدان... شبیه یک نامه... تو شبیه شانه های یک مرد هستی، شبیه منحنی های یک زن... شبیه یک کوچ، تو شبیه یک افسانه هستی... تو شبیه، یک خلوت هستی، شبیه یک خاطره ی فراموش شده، که یک شب تابستان، خاک خورده و اسرار آمیز، زندگی می یابد... تو شبیه کسی هستی، که برای همیشه رفته است... شبیه طرح لبخندِ کسی... شبیه آغوش لمس ناشدنیِ تمام نشدنی کسی، که برای همیشه رفته است...

در زندگی هر آدمی، شکست های عشقی مکرّری رخ می دهد،
کافه های بسیاری با میزهایی از چوب بلوط،
زل زدن های طولانی به ساعت هایی با بند چرم قهوه ای،
یا خیال جعفری هایی میان ساندویچ لذیذ سر شب...
در زندگی هر آدمی،
لحظه هایی ست میان اشتباه گرفتن ساکسیفون و کلارینت...
همبستری هاییست نیمه کاره...
میزهای صبحانه ایست پر از نان تازه و سرشیر و عسل....
در زندگی هر کس، تصویری هست، تصویری سیاه، با خال های سپید،
نقاشی های بزرگیست که شما تازگی و ملاحتش را باور نمی کنید،
روزهای بنفشی که تنها متعلق به خودتان است،
شب هایی با طعم چای سبز،
آدم های رانده شده، دوستی های تمام شده، منحنی های آرام گرفته در گودی گردن...
در زندگی هر کس تنها یک شکست عشقی، بسیار چشمگیر است، جوری که باقی شکستگی ها تنها انگشت سبابه را خراش می دهند

می دانی، یک روز تو هم پیر می شوی،
یک روز پائیزی تو هم، همچنان که موهای خاکستریت را شانه می زنی، و به تصویر عبوست در آینه نگاه می کنی، و لابد زنت آن طرفها، مشغول وراجی با نوه عمه ی مادرش، و بوی قرمه سبزی اش فضای خانه تان را پر کرده است، تودر حالی که داری حساب بانکیت را چک می کنی، و بیرون برف می بارد، و هنوز چاییت را با دو قاشق شکر شیرین می کنی، و انگشتهایت همچنان کشیده و بلندند، و من همچنان، دور...تو هم پیر می شوی...
و لای یک کتاب قدیمی، هنوز تصویر لبخند یک دختر هست...با چشمهایی روشن و قلبی کوچک، که تو را از دست داد...اما تو، همچنان که میانسالیت را به دنبال می کشی، به تصویر کوچک او لای کتاب نگاه می کنی...و زنت همچنان دارد پای تلفن با نمی دانم کی کی اش وراجی می کند... و تو آه می کشی... و آه می کشی...
و برف باز هم می بارد... روی جوانی هر دویمان...

این سومین سال متمادیست که شب تولدم را در اتاق خودم نمی گذرانم...

توی مهتاب آرام خوابیده...سپیدی پوست پشت گوشش تو را فریب می دهد...تو را فریب می دهد و تو، جان دلم، هرگز نمی فهمی که هرگز بهترینش نبوده ای...

دختر، در شب های بهار، در سه جای مختلف دنیا اتفاق می افتاد....زمانی، در برگر فروشی کوچکی در یوسف آباد، اول های غروب، شانه به شانه ی مردی که دوست می داشت... بار دیگر، در مقصد مشخصی از زمان، خلوتی مشخص، خلوت اش، بدون هیچ کس، میخانه ای در بیروت، در آغوش مدیترانه،سرخوش، با ردّی ناپیدا از زخمی کهن، و سر آخر، پنج دقیقه ی آخر شب بود، کمی پیش از نیمه شب، اتفاقی که درست در آپارتمانی خلوت می افتاد، در منهتن، خلوتی بر خلوتی، سرکش و غریب، یکسره سودا... و بعدترش، آنچنان تهی، که انگار، هرگز سودایی نبوده...هرگز جادویی نبوده...یا شبی، هرگز شبی نبوده...

تو، توی همه ی دقایقی که جهان مرا به پهنا و به درازا می فشارد، نشسته ای. تو، بازوانت را زمانی که نزدیکترین ها روی شقیقه ام ضرب گرفته اند، برای در آغوش گرفتنم گشوده ای. فقط کاش این همه دور نبودی... این همه دور...و دیر

بعد، یک شبِ خوبِ بهار سُر می خورَد از میانه ی فروردین، توی اتاق قرمز، با صدای مخملی دختر که نامه ی نیمه کوتاه کسی را برایم می خوانَد... بعدترش، می فهمی که همه ی دخترها عاشق مردانی می شوند که برایشان یک جایی، یک داستان نیمه کوتاه نوشته باشد... مردها باید بلد باشند که بنویسند... عشق از وسط کلمات خودش را جا می کند توی دلِ آدم... از وسطِ تشبیهات و استعاره ها و ویرگول ها و ه های دو چشم و سین های سه دندانه... حتی یک جایی می فهمی که رابطه ی آدم ها همان جایی تمام می شود که یک نفر نوشتن یادش می رود... آدم ها باید برای هم بنویسند، بخصوص نامه های نیمه کوتاه در نیمه شب های بهار...

می‌خوام برم...می‌خوام برم...می‌خوام برم

دیلماترین دیلمای جهان

انگار لبای کسی که تو دوست داری باید همیشه بخنده، هر اخمی، هر غصه ای، هر نگرانی ای، تو رو دچار این وسواس می کنه که لابد تو کافی نبودی برای شاد کردن اون!