تو، توی همه ی دقایقی که جهان مرا به پهنا و به درازا می فشارد، نشسته ای. تو، بازوانت را زمانی که نزدیکترین ها روی شقیقه ام ضرب گرفته اند، برای در آغوش گرفتنم گشوده ای. فقط کاش این همه دور نبودی... این همه دور...و دیر

بعد، یک شبِ خوبِ بهار سُر می خورَد از میانه ی فروردین، توی اتاق قرمز، با صدای مخملی دختر که نامه ی نیمه کوتاه کسی را برایم می خوانَد... بعدترش، می فهمی که همه ی دخترها عاشق مردانی می شوند که برایشان یک جایی، یک داستان نیمه کوتاه نوشته باشد... مردها باید بلد باشند که بنویسند... عشق از وسط کلمات خودش را جا می کند توی دلِ آدم... از وسطِ تشبیهات و استعاره ها و ویرگول ها و ه های دو چشم و سین های سه دندانه... حتی یک جایی می فهمی که رابطه ی آدم ها همان جایی تمام می شود که یک نفر نوشتن یادش می رود... آدم ها باید برای هم بنویسند، بخصوص نامه های نیمه کوتاه در نیمه شب های بهار...

می‌خوام برم...می‌خوام برم...می‌خوام برم

دیلماترین دیلمای جهان

انگار لبای کسی که تو دوست داری باید همیشه بخنده، هر اخمی، هر غصه ای، هر نگرانی ای، تو رو دچار این وسواس می کنه که لابد تو کافی نبودی برای شاد کردن اون!

دخترها شب ها قبل از خواب به چیزهای خوب فکر می کنند... صبح ها قبل از بیدار شدن به چیزهای خوب فکر می کنند... بعضی هاشان به روغن زیتون اعتقاد دارند... بعضی هاشان شب ها یک کاسه ی کوچک بر می دارند و تویش یک خیار، یک گوجه، مقداری نان سیردار، و اندکی پنیرِ قاچ قاچ شده می ریزند، و بعد روغن زیتون و لیمو ترش و سبزی سالاد... دخترها می دانند که این ترکیب در عین سادگی جادو می کند...دخترها با هر سالاد، به یاد یک نفر می افتند، که شبی، سر شبی برایشان یک سالاد جادویی پخته بوده... دخترها همیشه یک جای مخصوص دارند کنار پنجره، برای بعضی شب هایشان... دخترها، هیچ کس را از یاد نمی برند، اگرچه خودشان فکر کنند که از یاد برده اند... دخترها، هرکدام یک، یا حتی چند دفتر نیمه کاره دارند، پر از خط های کج و معوج برای عشق های نوجوانیشان... دخترها، خیلی شب ها حوصله ندارند خط چشم هایشان را پاک کنند، و با سیصد گرم عذاب وجدان می خوابند و لابد توی دلشان می گویند یک شب که هزار شب نمی شود... دخترها خیلی روزها، خیلی معصومانه با خودشان فکر می کنند آخرین باری که گُل هدیه گرفتند کِی بوده، از کی بوده... دخترها بعضی ظهرها ناگهان از خواب می پرند و با شگفتی فکر می کنند چقدر بزرگ شده ام و چقدر مانده تا سی سالگی و من که هنوز خیلی بچه ام... دخترها، بعضی روزها که سر ذوقند، لبه های دندانه دندانه ی روحشان را زیر لاک های قرمز و ماتیک های قرمز پنهان می کنند و با لبخندی اغواگرایانه به شما جوری نگاه می کنند که شما باور کنید خوشبخت ترین زن روی زمین دارد شما را از راه به در می کند.

راس ساعت پنج صبح، من تصویر اتاق ونگوگ بودم.... کمی قبلتر از طلوع خورشید، یک نفر آمد، رنگ های مرا دزدید، روی سرم سقفی از تناسب اعداد کشید، دستهای مرا به خطوط هندسی زنجیر کرد، هر جفت را به یک تبدیل نمود، هر نامه ی عاشقانه را سوزاند، لبخند مرا با نیمروی سر صبحش تفت داد، و آخر از همه، با بی تفاوتی هرچه تمامتر، در حالی که قهوه ی صبحگاهیش را مزه مزه می کرد، در اتاق را روی من قفل کرد، چفت پنجره ها را بست، پشت به من کرد و خوابید.

توی خواب گریه می کردم، این بار نه آرمینه تو اتاقم بود، نه آغوش تو منتظرم....توی خواب هق هق گریه م به سبکی یک پر بود...گریه هام حتما الان تو خواب توئن!

دختر پیش‌تر هرگز این‌گونه لباس درنیاورده بود. شرم، هراس بی‌دلیل درونی، گیجی، و همه‌ی آن چیزهایی که همیشه در چنین وضعی احساس می‌کرد (و نمی‌توات آن را پنهان کند)، از بین رفته بود. با اعتماد به‌نفس و جسورانه زیر نور [برهنه می‌شد]. ایستاده و مبهوت مانده بود که این ژست‌ها را که تاکنون برایش بیگانه بود ناگهان از کجا کشف کرده است. اما بعد ناگهان این مرحله کاملا تمام شد و در این لحظه از ذهنش گذشت که اکنون بازی تمام می‌شود.
عاری از پوشش بودن به معنای آن بود که حالا خودش بود و مرد جوان باید به سراغش بیاید و حرکتی نشان بدهد که با آن همه‌چیز را پاک کند و به دنبال آن مهرورزی صمیمانه‌شان جایگزین شود . اما مرد جوان به سراغ او نرفت و به بازی پایان نداد. در برابر خود فقط جسم زیبا و بیگانه دوست خودش را، که از آن نفرت داشت، دید. نفرت او را از هرگونه پوشش عاطفی عاری کرد. خواست او را ببوسد اما مرد جوان سر او را عقب راند. دختر به صدای بلند گریست اما حتی اجازه‌ی گریستن نداشت، زیرا هیجان شدید مرد رفته رفته او را به طرف خود کشید. این همان چیزی بود که دختر در تمام عمرش بیش از هرچیز از آن وحشت داشت و تاکنون از آن دوری کرده بود: مهرورزی بدون احساس یا عشق. دانست که از مرز ممنوع گذشته است، اما بی هیچ اعتراضی از آن عبور کرد .
عشق‌های خنده‌دار/ میلان کوندرا/ فروغ پوریاوری

عادت داشتم به دوست داشتنِ مدامِ زنی که، انگار زنان بسیاری را در حرمسرا داشت...تقریبا همه ی زنان جهان...کوچکترین زنی که هرگز بزرگ نمیشد...تنبلترین زنی که همه ی کارهای خیلی مهم را در آخرین لحظه انجام می داد...رنگارنگ ترین زنی که به سیاه و سفیدها پناه می برد...خیال پردازترین زنی که حرفهای منطقی میزد...زنی که اغلب مست می کرد...با تو ساعتها در کنج نیمه تاریک کافه می نشست و عجیب ترین دمنوش جهان را در حلقت می ریخت...که نقاشی می کشید...خطش خوب بود...گاهی چیزکی می نوشت...آشپزی را دوست داشت...سالاد سیب و گردو و کاهوی بنفش می پخت...تو را هنگامی که دروغ می گفتی سخت تر در آغوش می فشرد...عاشق کفش بود...بازی می کرد...با تو بازی می کرد...زنی که مهربانیش سودازده بود...گاهی بود و گاهی نبود...گاهی بنفش بود و گاهی طوسی...زنی با بزرگترین چشمها و کوچکترین قلب جهان...
عادت داشتم به دوست داشتن همه ی تکه های زنی که همه ی تکه هایش با همه ی تکه های زنی که تو در رویا داشتی فرق می کرد...زن در سردترین گوشه ی شهر، درست زیر قدیمی ترین پنجره ی جهان ایستاده بود و با لذت به همه ی تکه هایش نگاه می کرد...و تو خیلی دورتر با لذت به همه ی تکه های همان زن دست می کشیدی، نقاشی شده بر پانزده بوم در پانزده اندازه ی مختلف...هیچکدامشان را نمی خواستی و همه شان با هم، رویای نهانت بود....

و من توی تمام خوب هام، خواب های احمق پستم، سرگردان کوچه ها و آدم هام ... صدای قطار می آمد که داشت می رفت در دلِ شب ... و آخرِ همه ی آن سرازیری ها تو بودی... یک شب در میان... یک شب پشیمان یک شب هرزه... آن خانه کجا بود؟!؟ قرارگاه کجا بود؟!؟ چرا مرا هیچ چیز آویزان زندگی نمی کند؟!

کاش اول صبحی یکی یه بسته ترافل گودایوا بهم هدیه می داد... طعم صبحِ هفتِ هفت همینه!
که بشینی رو صندلیای یه کافه ی کنار خیابون، آدمای بی عجله ی صبحِ تعطیلو دید بزنی...
صدای زرورق شکلاتت بیاد،
صدای هم زدن چاییت صدای پاییزِ بیست و هفت سالگیت...
صدای خودت، که بی حواس داری "شن های ساحلی" می خونی،
صدای چن تا کلاغ که جا خوش کردن تو آکوردای صدای تو... می خوان هفتِ هفتو با تو جشن بگیرن... تو و بیست و هفت سالگیتو و چن تا کلاغ و یه بسته شکلات و "هفتِ هفت"!
صبح بخیر!

یه ساعت بیشتر زندگی...تو صبح جمعه، آخرین روز از یه هفته و یه ماه و یه فصل و یه نصفِ سال....
رو یه ساعتِ اضافه ی من از دیشب، آواز جیرجیرک مونده !

دست چپم خواب رفته است و من بیدارم....مغزم خفته و چیزی بسیار غریب و بسیار مالیخولیایی در من بیدار... هرچه بالشک ها را زیر سرم جابجا می کنم، لشکر خواب نمی آید... زندگی در گوی شیشه ای در شبی از شبهای آخرهای تابستان، کمی خنک، و کمی دزد، ادامه دارد... من سعی می کنم بخوابم، فردا صبح که بیدار شدم، لطفا کنار بالشم، برایم تعدادی گل تازه بگذارید...مرا با بوسه ای روی پیشانی بیدار کنید...یک صبحانه ی مفصل هم در تراس خانه مان می خواهم، با نان تازه و اندکی بوی پاییز...لطفا کاری کنید که صبح سه شنبه، بیست و هفت شهریور ماه، روز بخصوصی باشد برای یک دختر زمینی، با لبخندی خوابالود و کهرباهایی در نهان!

برای زندگی بعدیم آرزوهای متعددی کنار گذاشته ام... یک قدِ بلند و یک گردنِ دراز و یک پدرِ موسیقیدان و یک ماتحتِ تنگ! ولی بیشتر از همه ی اینها، یک خواهر می خواهم! دو سال از خودم بزرگتر، یا دو سال کوچکتر ولی عاقلتر، یا اصلن سنش هم مهم نیست...فقط یک خواهر... یکی که یک شبی مثلِ حالا، بیاید مرا بغل بگیرد و همه چیزم را بداند و بتوانم تو بغلش یک دلِ سیر اشک بریزم... بعدش هم برود برایمان بستنی نسکافه بیاورد و دوتایی روی تخت دونفره مان لم بدهیم و بستنی لیس بزنیم و به ریش دنیا بخندیم!