سوسنى دركف، تو را ترك مى كنم عشق شبانه ى من ! و بيوه ى ستاره ى خويش بازت مى يابم . من كه رام كننده ى پروانه هاى تاريك ام راه خود را پى مى گيرم . از پس هزارسال مرا باز خواهى ديد عشق شبانه ى من ! من كه رام كننده ى ستاره هاى تاريك ام راه خود را پى مى گيرم تا آن دم كه همه عالم از كوچه ى باريكِ كبود به قلبِ من در نشيند .

فدریکو گارسیا لورکا/ احمد شاملو

کم کم دارم می فهمم مشکلِ کار کجاست...مشکل، فانتزی هاییست که من در ذهن می سازم...مشکل اینست که انگار کارگردان باشم و آدم های زندگیم بازیگرانم...من سناریو می نویسم و آنها باید اجرا کنند...من روزها می نویسم و از نوشته هایم کیفور می شوم... و وقتی آنها نقشی که من بهشان داده ام را خوب ایفا نمی کنند، دنیا روی سرم خراب می شود...غافل ازینکه آنها هم سناریو های خود را دارند و کارگردان قصه ی خودشانند...و دقیقن فاصله از جایی شروع می شود که آدمی آنقدر مهم می شود که من بهش نقشی می دهم در قصه ام...

مانده ام که چه بشود؟؟؟؟...این اشک ها کِی تمام می شوند...این پنجشنبه شب های لعنتی...این دخترک احمق عاشق پیشه کِی گورش را از زندگی من گم می کند؟

خواب بودی...خیلی کوچک بودی وقتی خواب بودی...فکر کردم که بیدارت نکنم...حالا اینجا آخرهای پاییز است...دوست داشتم بیدار می شدی و صبحانه را با هم می خوردیم...توی یکی از آن مغازه های کوچک اول دربند...توی خواب لبخند می زدی...من بیشتر دوست داشتم انگشتهای پایم را در خواب تکان دهم...یک رسم خانوادگی بود به گمانم...می دانی...بعضی دردها فراموش نمی شود...مثل معده دردی می شود که تنها بش عادت می کنی...اما هنوز می تواند از خواب بیدارت کند...توی خواب فاصله ی میان نت هایت بیشتر بود...من هم صبورتر بودم...حالا انگار تمام صبرهایم را داده ام، و جایش یک صندلی خالی پر از آکورد های صدای کلاغ گرفته ام...بم گفته بود که حواست باشد به رنج کشیدن عادت نکنی....حواسم نبود لابد...حواسم نبود...

بهش گفتم بالاخره آدم باید در دنیا یک چیز خوشمزه بلد باشد درست کند...مثلا قهوه ی خوب...ماکارونی خوب...آبگوشت خوب...یا حتی چای خوش طعم...ولی اگر کسی را پیدا کردی که همه ی اینها را با هم بلد بود لطفا از دستش نده...!

بهش گفتم...نکند زندگی یادمان بدهد که آرزوهای بزرگ نداشته باشیم؟!؟

Friday December 26, 2008

رها كه شدي
از ازدحام ديدارها
بيا
تا به گوشه اي خلوت
راهنمايت شوم
و از سراشيبي واخوردگي
عبورت دهم
تا باز گردي و
بنشيني بر مدار خويش
به خورشيد سلام كني
واز پا به در آري
خارهاي روابط زميني را
پيش از آنكه در شعري ناسروده
سرگردان شوي

"شبنم آذر"

A few years ago, I had a dream...

It began in the summer, and was over by the following spring..

In between, there was as many unhappy nights...as there were happy days...Most of them took place in this cafe...



And then one night...a door slammed and the dream was over...




My Blueberry nights(2007)

‎-Why'd you come?
-I guess I just wanted to see,
if I could remember, what it felt like...


My Blueberry nights(2007)

نگاه کن که چه برفی می بارد ...
شاید حقیقت آن دو دست جوان بود...آن دو دست جوان
که زیر بارش یکریز برف مدفون شد،
سال دیگر وقتی بهار،
با آسمان پشت پنجره هم خوابه میشود،
و در تنش فوران میکنند،
فواره های سبز ساقه های سبکبار،
شکوفه خواهد داد ای یار، ای یگانه ترین یار...
ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد ...

فروغ فرخ زاد

خوبیش اینه که اینجا آمریکا نیس...آدم به هرکی از کنارش رد میشه تو دلش نمیگه که "میشه یه دقه بیای منو بغل کنی؟!؟"

دست خطش کج و معوج نبود...نا امید کننده هم نبود...اگرچه کمکی نمی کرد، اما جذاب بود...یک روز حوالی عزیمت چشمم به دست خطش افتاد...نور سر ظهر، یکجور سفید ملایم مطبوعی همه ی حروف را روشن کرده بود... همانجا قسمتی از دست خط خودم را گذاشتم آن طرف ها، فکر کردم عجیب به هم می آیند...من کج و معوج تر بودم...شکسته تر نه، منحنی هایم بیشتر بود...نقطه هایم حتی...سرکش هایم هیچ ترتیبی نداشتند...خیلی وقت ها "حـ" را وقتی به "مـ" می چسبید بلد نبودم بنویسم...مال او همه چیزش به جا بود...من خیره می شدم و به آن همه آرامش حسودیم می شد...او دست می کشید روی منحنی هایم و من غرق لذت می شدم...خوب بلد بود با کجی هایم چطور کنار بیاید...من هم گاهی شیطنت هایی می کردم...مثلا یک روز، وقتی رسیدم، دیدم که حروفش، یکجور غمگینی چمبره زده اند روی هم...به بعضی هاشان آنقدر آفتاب نرسیده بود که بی حال افتاده بودند یک گوشه...ناگهان دلم خواست برقصند...دست بردم...شروع کردم به نوازش دست خطش...از بالا به پایین...از چپ به راست...حروف کم کم جان می گرفتند...کم کم گونه های بعضیشان سرخ می شد...بعد با حرکت لبهای من شروع کردن به رقصیدن...الفبایش می رقصید...الفبای او با حرکت لبهای من می رقصید...جور غریبی که هرگز به یاد نداشتم...حالا هم انگار که یادم رفته باشد...رقص الفبایش را از یاد برده ام...

کاج ها...میوه های کوچک کاج...سر راهش برایم مشتی میوه ی کوچک کاج آورد...همه شان را ریخت روی شیشه میز آرایشم...ازش خواستم بیاید و بنشیند...آمد و نشست...با تمام اشتیاق...با اشتیاق تمام...انگشتهایش را روی لبهام کشید...دستش بوی کاج می داد...در وسط های پاییز...خوب که نگاه کردم، دیدم که این بار نه او صورت دارد و نه من صدا...سکوت عمیقا خاکستری بود...می خواست ساکت بمانیم...ماندیم...او گوش کرد...من حرف زدم...بی صدا... بی صدا....انگشتهاش را می کشید روی لبهام...من حرف می زدم...حرف نمی زدم...اشکهام را پاک می کرد..صداش توی سکوتم گم شد...باران گرفت..

شومینه...چایی زغالی...گربه...برف...بارون...شومینه...دیوار چوبی...بالشک...توت خشک...شومینه...صدای سوختنِ چوب...استکانِ کمر باریک...بغلِ گرمِ طولانی...برگای خیس...بیرون سرد...تو گرم...شومینه...صدای نفسای عمیق...بوی چوب سوخته...شب...شب...شومینه...بوسه؟...شاید...صدای تار...جوراب...نارنگی...خنده های ریز ریز...صدای سوختنِ چوب...شومینه...پائیز...پائیز..

نه راستش...من آدمِ برنامه ریزی نیستم...بیشتر دلم می خواهد اتفاقات نرم و سبک بیفتند...ناگهان...مثل دست های تو...میانِ ردیفِ نُت ها و آکوردها و دستگاه ها...آنجور که لبهایم قهرند و چشمهایم آشتی...آنجور که ما هرچه هم که بگوییم، سرانگشتانمان اسرار را به تمامی فاش می کنند...نرم و سبک و جادویی...میان نیمه شب های پاریس

آدم زُکام هم می شود، در خانه ی خودش بشود... اقلکن کسی هست در تاریک روشنِ صبحِ زود آب پرتقال و گریپ فروت بدهد دستت و قابلمه ی سوپی روی اجاق و دخترک که هی برایت شیر و عسلِ داغ می آورد...قسمتِ شیرین ترش هم زنِ همسایه است که سرِ شبی تو را عطسه کنان دیده و حالا یک ظرف شلغمِ اعلا روبرویت با بخارهایی پرواز کنان...
سلام ای شب های بیماری و تنهاییِ غربت...فکر کردن بهتان حالا چه لبخندی می نشاند گوشه ی لبم..